* KREACJA W KUCHNI *

Piszą, piszą...

2011-12-27T14:33:00.001+01:00

Zanim i ja napiszę - bo przecież tak bardzo tęsknisz za choćby kupką pikselików ode mnie - powiadamiam, że napisali o mnie. Nie tylko o mnie zresztą. Weganizm okiem laika. Chyba strawny :) KLIK!

A tutaj recenzja z zaprzyjaźnonego "Majonez vs Hummus" (ciągle trwam przy opcji "hummus rulez"):

KLIK!

Z ziemi włoskiej do Polski - TROTTOLE!

2011-11-11T16:11:00.001+01:00

W ramach świątecznych czynności, obiad z ziemi włoskiej to Polski - trottole (czyli bączki) - kolorowy makaron z sosem pomidorowym, z szalotką, czosnkiem i pietruszką.

Bardzo świątecznie.

Nagła interwencja Anioła

2011-10-25T17:34:00.000+02:00

Gospodarz domu przy ulicy Alternatywy 4 doznał wzburzenia na widok kompozycji kolorystycznej, jaka powstała w efekcie dezynwoltury, braku społecznej odpowiedzialności i nieobywatelskiej postawy jednej z lokatorek.

Takoż, ja sobie pofantazjowałam i wymieszałam trzy kolory soczewicy w zapiekance. A do tego inne warzywa. Efekt wywołał pewną konsternację. Początkowo nie było w niej groszku, który dodałam w nadziei na polepszenie walorów wizualnych... Na próżno. No, bo jak to teraz wygląda??? No...? Ale, czy ktoś się czepia koloru mielonych, albo wątróbki, albo kaszanki, albo zrazów? Nie często. Więc nie ma co za dużo wymyślać.

Jak się wymiesza czerwony, czarny i zielony, to musi wyjść brązowy. To rudymenta wiedzy o kolorach!

Jeśli kogoś jednak widok nie zniechęca, to dodam, że w smaku było naprawdę, naprawdę wielce okej! Jadłam to na ciepło, potem jeszcze na zimno, a potem na kanapkach.

Składniki:

- 1 kubek soczewicy czerwonej
- 1 kubek soczewicy czarnej (black beluga)
- 1 kubek soczewicy zielonej
- 1 spora cebula
- 2 marchewki
- 1 pietruszka
- groszek konserwowy

Preparacja w skrócie:

Cebulę kroję w kostkę, marchew i pietruszkę ścieram na tarce. Wszystko razem podsmażam chwilę na gorącej oliwie, z dodatkiem soli i pieprzu. Po kilku minutach zalewam całość 3 kubkami wody (potem dolewam więcej, zależy jak soczewica wchłania wodę, chodzi o to, żeby się nie przypalała, a żeby na końcu nie odlewać wcale wody). Gotuję niemal do miękkości, po czym zakrywam garnek i odstawiam na kwadrans.

I to już. Nie należy oceniać tego po wyglądzie!

Ko..ko...ko... kokosowe kurki love!

2011-10-23T12:30:00.000+02:00

Jesień odwróciła od nas słoneczną twarz i ostatni raz machnęła złotym warkoczem na odchodne - tak to przynajmniej wygląda dla mnie. Będzie teraz, oj, niewesoło. Dzisiaj rano był przymrozek i szron. Serio. Byłby to zapewne powód do płaczu, gdyby nie szereg oczywistych zalet nadchodzącego zimna w powietrzu (a wkrótce później także zimy w kalendarzu), takich jak lodowisko o rzut beretem oraz fakt że w całkiem dobrze wyglądam właśnie w beretach, czapkach i innych fikuśnych, zimowych nakryciach głowy.

Póki jednak jeszcze całkiem jesienne nastroje nas nie opuściły, podrzucę przepis na sos kurkowy który bardzo lubię a tej jesieni był on nie kwestionowanym hitem stołu.

Kasza gryczana z sosem kurkowym to dość tradycyjne polskie jedzenie, zawierające - według starego przepisu - góry masła i morze śmietany. Ja je zastąpiłam oliwą i mlekiem kokosowym - i na tym polega dość istotna modyfikacja. Bo reszta to old-school. I mam tu na myśli zarówno pomysł, jak i wykonanie.

Obieraliście kiedyś kurki? To jest robota w starym stylu - polecam jako czynność socjalizującą przy wspólnym gotowaniu. Moczenie, płukanie, wydziobywanie mchu, odcedzanie, krojenie... I jeśli się w trakcie tej czynności nie pokłócicie, to i kolacja będzie miła.

I efekt będzie tak piękny (tak, jestem wobec tych kurek bezkrytyczna):

Składniki (dla 4 osób):

- duże pudełko kurek (kill me, nie wiem, ile ważyły, ale myślę, że ok 500-600 g)
- 2-3 cebule
- garść pokruszonych orzechów włoskich
- kilka łyżek mączki grzybowej* (można nie dodawać, dodaje potrawie dużo uroku)
- pęczek pietruszki
- puszka gęstego mleka kokosowego
- oliwa, sól, pieprz.

- kasza gryczana lub inna (kiedyś użyłam kuskus i było bardzo smaczne!)

Porządek czynności:

1. Na początek najtrudniejsza część prac: kurki moczę w ciepłej wodzie na ok - 15 minut. Robię to w zlewie, żeby miały sporo miejsca. Po tym czasie płuczę, zalewam wodą ponownie i, biorąc każdą do ręki, obieram z mchu, ewentualnie kroję gdy są duże i wrzucam do cedzaka. Lepiej, żeby nie miały za dużo wody, bo i tak sporo wypuszczą.

2. Pokrojoną cebulę podsmażam na oliwie z solą, żeby się nie spaliła, tylko zeszkliła.

3. Partiami dodaję kurki, zwiększając gaz. Jeśli wypuszczą bardzo dużo wody, to ją odlewam; potem się przyda, ale na razie chodzi o to, żeby grzyby się podsmażyły, a nie gotowały.

4. Kiedy kurki są porządnie podduszone z cebulką (ok 15-20 minut) dorzucam pokruszone orzechy i doprawiam całość solą i pieprzem.

5. Po kolejnej chwili, dolewam mleko kokosowe, dosypuję mączkę grzybową i, ewentualnie, wcześniej odlany płyn spod grzybów.

6. Teraz już na zmniejszonym ogniu, gotuję całość kolejne 15-20 minut, aż naturalnie zgęstnieje, część płynu wyparuje a smak grzybów przejdzie do mleka kokosowego (sos robiony na szybko jest za słodki).

7. W tym czasie gotuje się kasza.

8. Na koniec jeszcze doprawiam (to danie potrzebuje raczej sporo pieprzu) i dodaje sporo pietruszki.

Doskonałym sezonowym towarzystwem dla tej potrawy jest zupa dyniowa i tarteletki z gruszkami. SPRAWDZONE. Działa.

* mączka grzybowa powstaje po zmieleniu na proszek suszonych grzybów leśnych. Moja mama robi taką mączkę co roku z nóżek od grzybów, bo kapelusze wykorzystuje do innych potraw, do zup, bigosu itd.

Things are getting bad. Send more cookies!

2011-09-29T00:17:00.000+02:00

Czasami marzę o resecie pamięci, takim jak w Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Ech!

Nie twierdzę, że ciastko mogą w tym względzie pomóc, ale na pewno nie zaszkodzą. Nie, nie promuję zażerania zmartwień - chodzi mi raczej o to, że robienie ciastek może mieć działanie uspokajające. A kolejny etap - rozdawanie znajomym, bardzo cieszy.

Wiewiórki są przecież urocze. Twarde, niczym płyta paździerzowa - dokładnie tak, jak już wspominałam. Ale znalazły swoich oddanych wielbicieli. Bo - tylko popatrz - czy można im się oprzeć?

Przepis jest przerobionym przepisem na tradycyjne kruche ciastka.

Herbatniki: korzenno-orzechowe wiewiórki (porcja na ok 50 ciastek)

Składniki:

3 szklanki mąki pszennej
1 szklanka mąki pszennej razowej
1 szklanka cukru
0,5 szklanki oleju słonecznikowego (ja dałam więcej i były trochę za tłuste więc uwaga)
1 szklanka letniej wody (w razie potrzeby trochę dolać)
1,5 łyżeczki proszku do pieczenia
1 łyżeczka cynamonu/przyprawy do pierników
kilka łyżek zmielonych orzechów/migdałów (ale tak na mąkę zmielonych)

Przygotowanie:

Wszystkie składniki suche wymieszać, mąkę przesiewając z proszkiem przez sito. Następnie dodawać po trochu oleju i wody. Na początku mieszałam łyżką, potem ręką, aż ciasto miało konsystencję... ciasta.

Nie ma jakoś szczególnie uzasadnienia aby umieszczać ciasto w lodówce (to ma rzeczywiście sens, kiedy używamy tłuszczu w typie masło/margaryna), ale z pewnością dobrze zrobi ciastu odczekanie chwili w przykrytej misce. W tym czasie można nagrzać piekarnik do 174 stopni.

Ciasto wałkujemy na grubość >5mm, w razie potrzeby podsypując mąką i wykrawamy dowolne kształty. Piecze się ok. 10 minut, w zależności od piekarnika.

Praktyka mi podpowiada, że fajniejsze kształty lepiej smakują.

Niech przemówią naleśniki

2011-09-25T14:22:00.001+02:00

Czasami nie trzeba mówić nic, żeby powiedzieć wszystko

Owsiane naleśniki to cudowny pomysł na śniadanie, a naleśniki w kształcie serca to po prostu cudowny pomysł. Te naleśniki robiłam już dawno (kiedy jeszcze kwitły bratki, czyli chyba w maju) i jest to kolejny przepis wrzucany z szuflady.

Przepis jest banalnie łatwy.

Składniki:

2 kubki płatków owsianych
1 spore jabłko
1 szklanka mleka roślinnego (ja zużyłam nawet nie całą szklankę)
1 łyżka cukru
szczypta soli
1 płaska łyżeczka sody
2 łyżeczki siemienia lnianego
olej do smażenia

Przygotowanie:

Z płatków trzeba zrobić mąkę owsianą (albo prawie mąkę -w każdym razie, trzeba je porządnie rozdrobnić malakserem albo blenderem, a w najgorszym wypadku posiekać nożem), którą następnie miesza się z pozostałymi produktami suchymi. Następnie łączy się je z mlekiem i jabłkiem, startym na drobnej tarce na mus.

I to już. Piecze się na niedużej ilości tłuszczu. Do uzyskania kształtu serca użyłam specjalnej foremki, kładzionej na patelnię, ale można równie dobrze wycinać kształty z naleśników już po upieczeniu (jest to sposób szybszy, ale generuje liczne odpadki, które są oczywiście smaczne i jadalne, ale nieszczególnie ładne)

A potem się z dżemem je je. Je, je, je...

Adzuki, współpracujże, do stu piorunów!

2011-09-24T21:40:00.001+02:00

Mam w schowku jedenaście zaległych propozycji. Ale nie wszystko rzucę na raz. Po kolei

Na początek pomysł, który od dawna mnie dręczy i nigdy nie udało mi się go zrealizować na piątkę. Chodzi o kotlety z fasoli adzuki. Pierwszy raz próbując, spaliłam fasolę, więc powiedzmy, że to moja, a nie jej wina. Ale drugi raz wszystko robiłam jak trzeba, a kotleciki wyszły dość suche i twarde. Smaczne, ale nie szczególnie odpowiednie w odbiorze.

Muszę jeszcze pokombinować.

Składniki (na ok 10 kotlecików):

1 kubek fasoli adzuki
1 cebula
1 pietruszka
łyżeczka siemienia lnianego
kilka łyżek koperku
sól, pieprz

Przygotowanie:

Fasolkę ugotowałam do 3/4 w osolonej wodzie. W tym czasie pokrojoną cebulę i pietruszkę poddusiłam razem na oliwie. Fasolkę po ugotowaniu odcedziłam, ale wodę od gotowania zostawiłam. Po wymieszaniu warzyw z lekko niedogotowaną fasolką, zmieliłam wszystko malakserem, dodając łyżeczkę siemienia lnianego, nieco wody od gotowania fasoli, sól, pieprz i koperek.

Z masy uformowałam kotleciki i usmażyłam w rondelku, w dość głębokim tłuszczu.

Po odsączeniu nadmiaru tłuszczu na papierowym ręczniku, można jeść. Chyba dobrze podawać takie rzeczy z surowymi warzywami - zawsze wydaje mi się, że jedząc produkty smażone, trzeba się podeprzeć surowizną jako pomocą.

Może można by to zrobić lepiej? Czekam na sugestie!

"Potem leżeli oboje na piasku, dotykając się ramionami"

2011-09-23T16:56:00.000+02:00

Pierwszy dzień jesieni pachnie sezamem. Prażyłam dzisiaj spora ilość, początkowo, żeby zrobić gomasio. A potem - jak się okazało - jeszcze winnym celu. Kiedy po uprażeniu przesypałam sezam do miski i zanurzyłam palce w ciepłych jeszcze, złotych ziarnach, wyobraziłam sobie, że lato się wcale nie skończyło, że jestem na plaży, a moim jedynym zajęciem jest przesypywanie czasu w klepsydrze dłoni.

A tu - nie da się ukryć - z drzewa spadł liść w barwach słonecznej wyspy.

Moją propozycją na to popołudnie jest pasta sojowo-sezamowa. Dobra do chleba, placków pszennych albo jako przekąska. Nadałam jej formę kulek, która ma wysokie walory estetyczne - tak podana pasta wygląda o wiele bardziej elegancko, niż po prostu włożona do salaterki. Szczególnie dobrze sprawdzi się jako jedzenie imprezowe/piknikowe, jeśli kulki umieści się w rożkach z tortilli.

Składniki (ok. 10 porcji = kulek mieszczących się w dłoni):

1 kubek ziaren soi
5 łyzek oliwy/oleju sezamowego
1 ząbek czosnku
kilka łyżek siekanej natki pietruszki lub innych ziół
1-2 łyżki octu winnego jabłkowego (jak kto lubi)
sól, pieprz w ilości, jaka Ci odpowiada
ok. 10 łyżek ziaren sezamu

Przygotowanie:

Soję ugotować do miękkości w osolonej wodzie, najlepiej wcześniej, np. poprzedniego dnia. Ugotowane i wystudzone ziarna po prostu rozdrabnia się blenderem z pozostałymi składnikami, oprócz sezamu. Pasta powinna być bardzo gęsta , żeby uformowane z niej kule zachowywały kształt. Sezam trzeba prażyć na suchej patelni, aż będzie złocisty. Kiedy trochę ostygnie (uwaga, sezam ma nasiona oleiste i dlatego dość długo pozostaje gorący!), używamy go do obtaczania kulek, uturlanych z pasty sojowej.

Naprawdę, bardzo smakowite. Polecam szczerze!

Carpaccio buraczkowe

2011-09-22T00:47:00.000+02:00

Nie wyobrażałam sobie, że będą mi smakować buraczki surowe. Zapytasz może, czy nigdy nie jadłam surówki z tartych buraków... otóż CHYBA nie. Chyba zawsze buraczki które jadłam (a bywało to najczęściej jeszcze w czasach schabowych i mielonych) były jarzyną ugotowaną wcześniej, startą i podduszoną z zasmażką (seniorki mojej rodziny uznają do dziś, że nie ma to jak smalcowa zasmażka do buraczków...). Innymi słowy - te buraczki zawsze smakowały innymi smakami niż ich własny.

A smak surowych buraczków - nie wiele kombinując - nie szczególnie mi odpowiadał... ziemisty taki, zimny i toporny.

Jakiś czas temu przytaczałam opinię Toma Robbinsa o buraku. Ociec agenta Swittersa i kowbojki o długim kciuku maluje wizerunek buraka jako najbardziej emocjonalnego z warzyw: krwawiącego, przypominającego smakiem o swoim pochodzeniu, namiętnie złączonego z ziemią i nieustannie noszącego na sobie jej smak i zapach...

Może więc to przez zazdrość wobec komunii buraków z płodną ziemią, nigdy ich nie pokochałam naprawdę. Musiałam je wykąpać w aromatycznym occie i oliwie, żeby zapomniały zapach Ziemi i stały się dla mnie nieznane i atrakcyjne. Rozumiesz, już jak to działa.

Carpaccio z buraków:

- buraki (najlepiej małe, jak najbardziej podłużne)

- oliwa

- ocet balsamiczny

- natka pietruszki

Brak wyznaczonej ilości wynika z tego, że przepis można rozszerzać w nieskończoność, według proporcji.

Przygotowanie:

Co istotne, carpaccio trzeba przygotować przynajmniej na kilka godzin przed podaniem. A można nawet poprzedniego wieczora. Chodzi o to, żeby buraczki przeszły smakiem balsamicznej marynaty, a smak octowy stał się ledwie wyczuwalny (po prostu się ulotni).

Marynatę przygotowuje się, dodając do oliwy ocet balsamiczny, w proporcjach 5:1, tzn na 5 części (np. łyżek) oliwy, przypada 1 część octu. Oczywiście, według preferencji możesz dodać więcej octu, ale przeze mnie przemówiła z rzadka nawiedzająca mnie przezorność.

Najtrudniejszym elementem przygotowań jest pokrojenie buraczków. Cieniuteńko. Plasterki mogą być niemal przejrzyste

Potem już tylko wymieszać jedno z drugim i odstawić na kilka godzin do lodówki w zamkniętym pudełku. Marynaty nie powinno być za dużo. Przed podaniem trzeba plasterki lekko odsączyć. Dobrze smakuje z natką pietruszki.

Poziom żelaza skoczył mi tak, że magnesy na lodówce zaczęły z drżeniem przesuwać się odpowiednio do drogi, która poruszałam się po kuchni :)

Smacznego.

A ku ku

2011-07-05T13:45:00.001+02:00

Była przerwa.

Bo blogger się zbuntował przeciwko mnie i zabrał mi część postów, a taka zniewaga krwi wymaga, więc i ja zbuntowałam się przeciwko niemu (lub niej - jeśli blogger, to platforma bloggingu). Założyłam blog na creativeggie.wordpress.com i przeniosłam tam całą zawartość Kreacji w Kuchni. I co? Doskonały plan zemsty i bojkotu spalił na panewce, bo nie mam czasu i energii uczyć się obsługi interfejsu wordpressa, który w dodatku do najbardziej klarownych nie należy. W związku z powyższym, powracam kornie na łono roztargnionego, ale za to prostego w obsłudze i przyjemnego w oglądzie bloggera.

W folderach zalega kilka ciekawostek, które całkiem niedługo odkryję dla Ciebie.

Choć przyznaję, że ostatnio moje kulinarne aktywności ograniczały się do koniecznego minimum.

Ale fasolę jaś na jutro zamoczyłam, ha!! Pójdę do nieba!

Ratatuj pizza, czyli bieda nad Śródziemnym.

2011-07-01T15:08:00.000+02:00

Pizza to takie biedne włoskie jedzenie.

Ratatouille to takie biedne francuskie jedzenie.

Uwielbiam i jedno i drugie i je oba razem. Zrobiłam pizzę z ratatouille.

Najprościej na świecie: najpierw upichciłam ratatouille, potem na spodzie od pizzy (ciasto kupiłam gotowe, zła ja) rozłożywszy, upiekłam. Smakowitość. A w dodatku w parku, na kocyku, w miłym towarzystwie TiruRiru i Dorotki. Przygotowaliśmy się wybornie: chłodne białe wino, espresso w termosie, prawdziwe, nie jednorazowe naczynia i sztućce. Tak lubię. O, jak lubię!

Ratatouille pizza:

* 1 ciasto do pizzy

* 3 cebule

* 2 papryki

* 1 cukinia

* bakłażan

* 4 pomidory

* 1 łyżka suszonego tymianku

* pęczek natki pietruszki

* oliwa

* sól, pieprz

Ciasto leżakuje na razie w lodówce. A my kroimy. Co najlepsze, wszystko kroi się w duże, mało eleganckie kawałki. Bardzo mi się podoba to krojenie na łapu capu, chociaż krojenie - jako takie - to jedna z moich ulubionych czynności i jedyny w swoim rodzaju sposób na zen w ciągu dnia.

A więc, cebulę w duże pióra, paprykę w konkretne paski, cukinię w plastry, bakłażan w kostkę, pomidor w dowolne cząstki. I pietruszkę rach – ciach, też bez specjalnego sentymentu.

Jedyne warzywo, któremu trzeba poświęcić trochę więcej uwagi jest bakłażan. Przed pokrojeniem go w kostkę, plastry trzeba standardowo posolić i odstawić na ok 30 minut do lodówki. Kiedy puszczą wodę, zetrzeć sól papierowym ręcznikiem, lekko wysuszyć i kontynuować krojenie. W tym czasie reszta może się już pichcić. Po kolei.

W garnku, najlepiej płytkim a szerokim, podgrzewamy oliwę. Gdy jest gorąca, wrzucamy cebulę. Lekko ją solimy, żeby uniknąć spalenia. Chcemy ją tylko zeszklić (nie wiem, kto i kiedy to wymyślił, ale działa!). W pewnych odstępach czasowych (tak co ok. 5-10 minut) dorzucamy kolejne składniki: tymianek roztarty w dłoniach, paprykę, cukinię, bakłażan a na samym końcu pomidory. Po kolejnym kwadransie duszenia na wolnym ogniu, doprawiamy solą (ostrożnie! Bakłażan był słony i solona była cebula!) i pieprzem. Jeszcze tylko natka pietruszki. Pachnie wyśmienicie!!

Zwyczajne ratatouille dusi się nieco dłużej, ale to miało być na pizzę, więc nie chciałam go rozgotować.

Ciasto po wyjęciu z lodówki rozwijamy i rozkładamy na blaszce. Pieczemy w temp. 200 stopni w dwóch etapach: 3-4 minuty solo, tylko posmarowane z wierzchu oliwą a potem ok 5 minut z wyłożonym na wierzch farszem.

A czy wiesz, że polskie słowo „raciacia”, oznaczające nieład, albo misz-masz, pochodzi od słowa „ratatouille”? Czy to nie urocze?

Pyszny jest ten kulinarny misz-masz francusko-włoski.

Mmm…

Obiad w parku w gorące popołudnie - bezcenny!

tajskie - rajskie!

2011-05-20T16:51:00.001+02:00

Kto mi powie, że gotowanie jest czasochłonne, tego nazwę przesadzaczem i wymyślaczem. Ja to dzisiaj po raz kolejny obaliłam. Ale nawet mnie zaskoczyło, jak szybko zrobiłam to tajskie rajskie szamanie.

W jedzeniu o to, według mnie, chodzi: żeby gotować krótko, mieć mało zmywania a dużo radości z jedzenia.

To spełnia wszystkie warunki. Smakowało mi szalenie, więc polecam bez oporów.

Składniki (4 porcje)

* opakowanie ekspresowego makaronu "chińskiego" (opakowanie ma mniej więcej tyle makaronu, co 4 zupki chińskie)

* 2 cebule

* 1-2 ząbki czosnku

* 1 cukinia (ja użyłam 2, ale były naprawdę maleńkie, jak ogórki gruntowe)

* 2 łyżeczki zielonego curry (tylko tyle, bo pierońsko ostre!)

* kilka łyżek oleju/oliwy (ja użyłam oleju sezamowego)

* przyprawy: sól, imbir sproszkowany, skórka z 1 cytryny i trochę soku (limonka byłaby lepsza, ale nie mam).

A teraz: łatwo, szybko i przyjemnie zmierzamy do końca.Co robić?

Zagotować w czajniku wodę. W tym czasie pokroić cebule w duże pióra, czosnek w plasterki, cukinie w półkrążki. Rozgrzać olej na patelni. Zalać makaron i osolić wodę. Przykryć i odstawić na ok 10 minut. W tym czasie zeszklić cebulę, dodać cukinię i na końcu czosnek. Przyprawić solą i imbirem. Chwilę smażyć na szybkim ogniu. Kiedy makaron zmięknie, odcedzić, przełożyć na patelnię. Dodać zielone curry i wymieszać wszystko na patelni. Po krótkiej chwili przerzucać na talerze.

Wierzch potrawy posypać startą skórką cytrynową i skropić lekko sokiem

Tadaaaaaam!

black beluga - nie tylko dla drani

2011-05-19T00:59:00.001+02:00

Czarna soczewica, tytułowa black beluga, smakuje nie tylko ludziom o czarnych sercach i czarnych charakterach. Zapewniam osobiście. Jest smaczna i zdrowa i na pewno błyskawicznie rosną od niej mięśnie, haha!

Bardzo łatwo przygotować dowolne danie z soczewicy, bo zazwyczaj oznacza to ugotowanie ziaren do miękkości i dobranie odpowiednich dodatków. W tym przypadku prymat objęły pomidory, w dwóch postaciach: surowe (trafiły mi się pyszne, bardzo słodkie!) i suszone (w oliwie).

Obecność surowych pomidorów nadaje temu daniu lekkości, której pozbawiona jest sama "ciężka", acz pożywna soczewica i ochładza je. Całość pachnie tymiankiem, bazylią i... melonem (pół królestwa temu, kto wie, jak nazywa się to ziele o strzępiastych listkach widoczne na zdjęciu: roślina wieloletnia, intensywnie pachnie i smakuje melonem!!!). Efekt ostateczny to pożywne, ale lekkostrawne danie, doskonałe na późny obiad wiosenny - brak w nim rozgrzewających, ostrych przypraw, najlepiej z resztą smakuje letnie.

Składniki (4 porcje)

* 2 kubki czarnej soczewicy (suche ziarno)

* 1 duży dojrzały pomidor

* 2 średnie cebule

* suszone pomidory w oliwie (ok. 4 łyżki pokrojonych drobno pomidorów + nieco oliwy)

* zioła: tymianek (może być suszony, ok 1 łyżka), bazylia (lepiej świeża, kilka sporych liści) i to "melonowe" (co to? co to???)

* przyprawy: sól (1/2 łyżeczki)

Preparujemy!

Cebulę pokrojona w kostkę trzeba zeszklić na oliwie, lekko ja soląc, żeby cebula się nie spiekła, tylko zeszkliła. Cebulę dobrze w tym momencie oprószyć tymiankiem - będzie wybornie smakować! W tym czasie płuczemy soczewicę na sicie. Na gorącą oliwę z cebulą i tymiankiem wrzucamy ziarno i smażymy chwilę.

Dygresja: Chodzi o to, żeby soczewica nagrzała się do granic możliwości - kiedy po chwili dolejemy wodę, zaskwierczy, zaparuje i ugotuje się szybko aż do wnętrza, nie tracąc przy tym kształtu!! ( to sposób sprawdzający się przy wszystkich kaszach, ryżu itd.).

No, więc, kiedy soczewica się lekko podsmaży, dolewamy 2 kubki wody, solimy i czekamy aż ziarno wchłonie wodę. To trwa około 20 minut. Dla pewności można zacząć sprawdzać po 15 minutach. Jeśli wody będzie za mało, można dolać. Lepiej, żeby nie było jej zbyt wiele - chodzi o to, żeby nie wylewać tej wody spod soczewicy (ale jeśli okaże się, że po ugotowaniu jeszcze "pływa", to odcedzaj bez litości!)

Kiedy ugotowana soczewica lekko przestygnie, należy ją wymieszać pomidorami suszonymi, kilkoma łyżkami oliwy, w której pływały, z pokrojonym w kostkę pomidorem surowym i ziołami. Doprawić sola do smaku.

Delicious!

Wtorek - pomidorek. Bruschetta!

2011-05-17T21:01:00.000+02:00

Ten post mógłby też nosić tytuł "pochwała prostoty", albo "śniadania wszech czasów", albo "buongiorno, prncipessa". Bruschetta to klasyk wśród włoskich przekąsek, świetnie nadaje się na śniadanie. Prosto, świeżo i bardzo aromatycznie. Taka lepsza odmiana kanapek z pomidorem.

Składniki:
* pieczywo (najlepiej pszenne, ale każde inne też zda egzamin, a ja pszennego prawie nie uznaję. Miałam chleb żytni. Bardzo smaczny, kcyński, haha! )
* 1 duży pyszny pomidor
* 1 nie za duża cebula
* 1 ząbek czosnku
* kilka łyżek oliwy
* bazylia

Pieczywo, pokrojone w trójkąty trzeba podpiec chwile na suchej patelni. W tym czasie przygotowujemy pomidorową pyszność: kroimy pomidory w kosteczkę i, jeśli to konieczne, odsączamy nadmiar soku. Cebulkę kroimy drobno i mieszamy z pomidorami.

Kiedy grzanki są dobrze podpieczone, nacieramy je przekrojonym na pół ząbkiem czosnku i pokrywamy pomidorami z cebulką. Teraz już tylko dwie czynności dzielą nas od konsumpcji: trzeba grzanki pokropić oliwą i posypać świeżymi ziołami (jak widzisz, u mnie jest bazylia i inne zioła, więc dodaj, jakie lubisz najbardziej).

Mangia con appetito!

Rzodkiewkowa, czyli Pink Ponk

2011-05-16T17:56:00.001+02:00

Dlaczego rzodkiewkowo - brokułowa nie miałaby być równie smaczna, jak kalafiorowo - kalarepkowa?

Osobiście, nie znam żadnej przyczyny, dla której rzodkiewkę zaszufladkowano w kategorii kanapkowo - surówkowej. Fakt, że jako jedna z pierwszych nowalijek, pozwala się cieszyć ostrym kolorem i smakiem wiosny, a ugotowana już tej ostrości nie ma. Robi się za to słodka, miękka i jakby łagodniejsza. Całkiem smaczna.

Brokuł twierdzi, że znalazł się tu przypadkiem, ale znam ja te przypadki - po prostu chciał kolorystycznie namieszać pomiędzy rzodkiewką i czerwona cebulką.

Kto jeszcze nie wierzy, jak smaczne może to być połączenie, niech spróbuje. Kolor jest urzekający, bardzo wiosenny, lekki, trochę pikantny smak, w sam raz. Zupa pachnie tymiankiem, bo oczywiście mam jeszcze domowe zioła i wiele z nich radości. A i sama zupa nie jest najgorszym pomysłem w tym, wyjątkowo zimnym maju. Brrr..

W sumie, niczego tej zupie nie brakuje. Jej głównym atutem jest świeży smak i krótka obróbka, dzięki której warzywa zachowują chrupkość i piękne kolory. Jedyne, przed czym ostrzegam to to, że nie szczególnie nadaje się ona do wielokrotnego odgrzewania, bo wtedy kolory stają się bure.

Składniki (na 4 talerze):

* 1 duży pęczek rzodkiewki
* 1 brokuł
* spora cebula czerwona
* przyprawy: sól, pieprz
* zioła: tymianek, koperek
* oliwa

Najpierw trzeba podgotować pokrojonego w nie duże kawałki brokuła (gotuje się dłużej niż reszta składników). W tym czasie na oliwie podduszamy drobno pokrojoną cebulkę i pokrojoną w ósemki rzodkiewkę. Po chwili przerzucamy wszystko do garnka i gotujemy jeszcze 10-15 minut, aż składniki będą lekko chrupiące, nie rozgotowane. Można dodać jeszcze trochę oliwy do garnka. Po doprawieniu i dodaniu ziół, można od razu podawać. Nie doprawiam zup żadnymi warzywkami, wegetami itd.. Przestałam nawet używać bulionu warzywnego w kostkach, ale jeśli jesteście bardzo do tego smaku przywiązani, to oczywiście można dodać. Według mnie pyszne wyszło i bez tego.

Myślę, że byłoby pysznie posypać to na koniec kiełkami rzodkiewki lub/i brokuła. Ja zagryzę bułką ogrodową, bo jeszcze je mam, haha!

Smaczności.

bułki ogrodowe

2011-05-15T16:35:00.002+02:00

Czyli bardzo ziołowe - faza pożytkowania ziołowych dóbr z ogrodu rodziców trwa! Pisałam już nie raz, że nie jestem królową wypieków, i - chociaż dzisiejszym bułkom wciąż trochę daleko było do ideału, uznaję swój postęp w dziedzinie drożdżowych wyrobów.

W sumie mój jedyny błąd wyniknął z lenistwa. Skończyła się pszenne mąka potrzebna do zrobienia według znalezionego gdzieś przepisu, więc zrobiłam z mieszanki mąki pszennej, pszennej razowej i żytniej. Oczywistym efektem było dość ciężkie ciasto i konieczność dodania wiekszej ilości drożdży, które by udźwignęły tę masę.

Tak więc moje bułki były odległe od pierwotnego zamysłu, lecz, mimo tego, bardzo smaczne. Najlepsze oczywiście na ciepło, ale zostały zjedzone co do jednej, co samo w sobie jest dowodem na znośny smak.

Do rzeczy.

Składniki (na ok. 16 bułeczek)

* 1 szklanka ciepłej wody

* 3 szklanki mąki pszennej, lub mieszanej
* 1 łyżeczka soli
* 1 3/4 łyżeczki suchych drożdży ( a w przypadku mąk mieszanych cała jedna paczuszka, czyli ok 2 łyżeczki)
* 1 łyżka cukru
* 2 łyżki oleju lub margaryny wegańskiej

(uwaga: w przypadku mąk mieszanych potrzeba nieco więcej płynów, ja podparłam się letnim mlekiem sojowym)

Zioła do obtoczenia bułeczek: kilka łyżek oliwy, 1 starty ząbek czosnku i dowolne zioła suszone lub świeże (ja użyłam oregano, tymianku, pietruszki, bazylii)

I do roboty.

Drożdże, rozmieszane w misce z wodą muszą odczekać ok. 15 minut lub nieco dłużej, aż zaczną pracować. Niby to drożdże instant, ale tak działają lepiej, z mojego skromnego doświadczenia. Po tym czasie można dodać wszystkie pozostałe składniki i zacząć wyrabiać ciasto. Ciasto jest wyrobione, kiedy samo odkleja się od ścianek miski a przy tym jest miękkie i gładkie. Ja początkowo wyrabiam ciasto drewnianą łyżką, potem ręką.

Wyrobione ciasto przekłada się do lekko natłuszczonej miski i zostawia do wyrośnięcia w ciepłym miejscu na około 45-60 minut. Wiadomo, że wyrosło wystarczająco, kiedy mniej więcej podwoi swoją wcześniejszą objętość (jeśli robisz ciasto z mąk mieszanych, efekt jest oczywiście nieco mniej piorunujący).

Czas oczekiwania na ciasto można wykorzystać na zrobienie ziołowej mieszanki. Wszystkie zioła, posiekane, lub roztarte w dłoniach miesza się z czosnkiem i lekko podgrzaną oliwą. Zanim ciasto wyrośnie, będziemy mieć wyśmienitą aromatyczną ziołową otoczkę do bułek.

Jeśli ciasto wyrosło, czas przystąpić do kulania bułek. Tnę ciasto na pół, potem jeszcze raz... i znowu... i znowu... aż uzyskam 16 nie dużych kawałków (powinny być jak piłka do ping-ponga po ukulaniu, więc jeśli są większe, trzeba dzielić dalej). Każdy kawałek kulam w dłoniach lekko posmarowanych ziołową oliwą, po czym umieszczam we wspólnej formie, w niedużych odstępach (kiedy urosną, połączą się oczywiście, ale dzięki obtoczeniu w ziołowej oliwie, będą bez trudu się od siebie oddzielać). Kiedy już wszystkie znajdą się w foremce, lądują ponownie w ciepłym miejscu pod ściereczką do wyrośnięcia. Znowu na godzinę... męczarnie.

Już tylko pieczenie. 20-30 minut w temp. 190 stopni.

Oczekiwanie wynagrodzone. Delicje!

zakochaj się w ziołach - kalafiorowa z lubczykiem

2011-05-14T15:00:00.001+02:00

Jakie bukiety lubicie dostawać? Ja najbardziej lubię bukiety ziołowe. Mama przysłała mi bukiet ziół prosto z ogrodu... Bazylia, szczypiorek, cząber, pietruszka, tymianek, koperek, jakieś dziwne, nieznane ziele o melonowym smaku (konia z rzędem temu, kto poda jego nazwę - o nim z resztą w innym poście) i... lubczyk. Właśnie, no... lubczyk!

Przecudna pogoda i wiosenna zieleń jest na etapie najbardziej wściekłej manifestacji zieloności własnej. Balkon znalazł się pod parasolem drzewa - ukryty przed spojrzeniami sąsiadów z domu naprzeciwko. Dodatkowo, pojawiły się kwiaty. Jest więc to najmilsze miejsce na obiad.

Z takim arsenałem ziołowym nie mogę nie zrobić pachnącej zielenią zupy. Kalafiorowej się nie odmawia. Lubczykowi się nie mówi "nie". W kalafiorowej z lubczykiem po prostu trzeba się zakochać.

Składniki:

* 1 kalafior
* 1 kalarepa
* 1 ziemniak
* 1 cebula
* oliwa
* zioła: gałązka lubczyku i inne (pietruszka, koperek, szczypiorek) - łącznie ok 4 łyżek posiekanej zieleniny!
* sól, pieprz.

Zwykła, prosta procedura:

Cebulkę kroi się w kostkę, kalarepkę i ziemniak w niezbyt grube paseczki (trochę przypominają pędy bambusa) i poddusza się je razem na oliwie. W tym czasie podzielonego na nieduże cząstki kalafiora gotujemy w sporym garnku, w osolonej wodzie. Następnie łączymy wszystko i gotujemy jeszcze przez chwilę, dopraiwając solą i pieprzem, z dodatkiem ziół. Przed podaniem można zabielić łyżeczką śmietanki kokosowej.

Najlepiej smakuje na świeżym powietrzu.

---

Pitu - pitu... czili co konkretnie?

2011-05-11T02:15:00.000+02:00

Czyli konkretnie pita z cukiniowo - fasolkowym chilli!

Nie mam talentu do niczego, co drożdżowe. Zawsze wychodzą mi gnioty i może tak będzie już zawsze... Pocieszające jest to, że chociaż w skali pulchności i delikatności wszystkie moje wyroby drożdżowe zajmują półkę "hard", to przynajmniej są smaczne. Pity robiłam według przepisu z puszki - prawda, że prosty? Aż dziw, że mi się nie udało zrobić aż takich ładnych pit, jak na obrazku. Może moje placki były za cienkie, a może za długo wyrabiane - tak, czy inaczej, nie dały się rozkroić i były mało delikatne. Jednak przepis polecam, bo wygląda na dobry.

A do tego chili z fasolką i cukinią

Składniki (na 4 porcje):

* 1 duża cebula

* 1 puszka białej fasolki, albo 1 kubek ugotowanej do miękkości fasolki

* 1 cukinia

* 1 puszka pomidorów

* przyprawy: sól, pieprz, papryka słodka w proszku, odrobina chili,

Pity zrobiłam najpierw (wymagają czasu na wyrośnięcie itd.). A potem wypełnienie, które póxniej się okazało dodatkiem, bo pity nie dały się "otworzyć", hm.

Po prostu trzeba zeszklić cebulkę na oliwie, podać plasterki cukinii i fasolkę. Kiedy te składniki się lekko podduszą, zalewa się całość pomidorami, lub sosem pomidorowym, od biedy. Doprawić do smaku. Po chwili wspólnego gotowania, kiedy sok z pomidorów odparuje i całość zgęstnieje. I gotowe.

Pitu, pitu.

Piknik wegański

2011-05-07T20:26:00.001+02:00

Już tylko zdjęcia zamieszczam, bo durny blogger zeżarł mi post o pikniku. I kilka innych. Trzeba uważać. A kto wie, może się nawet ewakuować stąd. Zdenerwowało mnie to znikanie postów. Kurde, co to ma być!?

A na pikniku super. Smacznie, wesoło, ciepło, parkowo.

Ananas na bis!

2011-04-21T01:01:00.005+02:00

Nie wylaliście zalewy z ananasów, których użyliście do ciastek? Super. Mówiłam, że się przyda. Do zrobienia ananasów w cieście owsianym. Niech to, ale ja te ananasy lubię. Surowe nawet bardziej, ale na bezrybiu i rak ryba, jak mawiają.

I znowu będzie tak łatwo, że nie uwierzycie.

Składniki (na 10 racuszków):

- 1 puszka ananasów

[ciasto]

- 1 szklanka soku ananasowego(awaryjnie)
- zalewa z ananasów (ja miałam z 2 puszek, ale jeśli masz z jednej, dolej 1 szklankę soku ananasowego)
- 2 szklanki płatków owsianych górskich
- 6-8 łyżek mąki (chętnie razowej)
- 1 łyżka mielonego siemienia lnianego
- 1 łyżeczka proszku do pieczenia/sody
- 1 łyżka syropu cukrowego/miodu sztucznego

Płatki mieli się w rozdrabniaczu albo młynku na drobno ( w ostateczności sieka się nożem) i miesza z pozostałymi suchymi składnikami. Potem dodaje się mokre składniki i miesza dokładnie. Po wymieszaniu odstawiam ciasto na chwilę, żeby się związało. Jeśli jest za rzadkie, lub za gęste, trzeba interweniować odpowiednio składnikami suchymi, lub mokrymi. Potrzebne nam ciasto o gęstej, niezbyt lejącej konsystencji.

Na patelni rozgrzewamy olej. łyżką wykładamy na patelnię ciasto, rozpłaszczamy lekko, żeby uzyskac średnicę zbliżoną do ananasa. Następnie, układamy krążek na cieście i przykrywamy drugą łyżką ciasta. Powtarzamy z kolejnymi krążkami.

Dlaczego tak? Bo ananas nie da się po prostu obtoczyć w tym cieście. Będzie odpadać. A tym sposobem znajdzie się w środku.

Kiedy ciasto zetnie się od dołu, przewracamy na drugą stronę. Nie można tych placków za długo smażyć, bo w cieście jest syrop cukrowy, który łatwo brązowieje. Z resztą nie ma takiej potrzeby - jak tylko się przepiecze, jest dobrze.

Z tego ciasta można oczywiście robić również samodzielne placuszki, owsiane pankejki, czy nawet ciastka upiec...

Podawać można tak, jak ja, czyli "na ubogo" - z wiórkami kokosowymi, ale można też zrobić sos orzechowy, np. z namoczonych i zmielonych migdałów. Kombinuj dowolnie.

Ananas z Caracas!

2011-04-20T09:25:00.010+02:00

W życiu zaśpiewałam dwie piosenki o ananasie. Jedną po niemiecku (!!!), a drugą po czesku (!!!). Nie do wiary? A jednak. Na dowód zdjęcie. Mój korpus i towarzyszące mu dwa przecudnej urody ananasy, które w dalszej części koncertu niestety (!) padły ofiarą noża koleżanki, wykonującej swoisty protest song...

I jedna z nich do odsłuchania. Hmmm, ogarniasz myślą mnie jodłującą i wymachującą ananasami na scenie?
Potem było jeszcze weselej - drugą była czeska piosenka "Ananas" (a jakże) z repertuaru Jarmily Veselej

A więc lubię ananasy - stąd tytuł mojego alternatywnego (i lekko zaniedbanego) bloga z mózgotworami. A teraz chętnie ułożyłabym kolejną piosenkę ku czci tych wspaniałych owoców. Radość, radość. Bo wyszły mi piękne i pyszne tarteletki z ananasami i konfiturą pomarańczową. Z resztą, jak miały nie wyjść, skoro ich zrobienie to wyzwanie godne trzylatka :)

Składniki (na 10 ciastek):

- 1 puszka ananasów w krążkach (może być oczywiście ananas surowy też!) - tam jest właśnie 10 krążków, więc akurat.

- 2 rolki ciasta francuskiego (lub odpowiednia ilość innego, dowolnie przygotowanego ciasta)

- 10 łyżek gęstej konfitury (ja użyłam resztki mojej konfitury pomarańczowo - żurawinowej)

Do pieczenia najlepiej użyć tarteletek o średnicy, pozwalającej spokojnie umieścić krążek ananasa w cieście (moje miały ok 10 cm).

Produkcja jest superłatwa:

* Krążki ananasa odsącza się (a zalewy nie wylewaj, bo się przyda jutro do pełnoziarnistych placków ananasowych).

* Ciasto się rozwija i wycina się z niego 20 kółek o pofalowanych brzegach. Najlepiej to zrobić przy pomocy tarteletki, bo wtedy wiadomo, że rozmiar akurat będzie pasował.

* Teraz można włączyć piekarnik na 200 stopni.

* A potem łączy się elementy: ananasa umieszcza się na jednym z krążków z ciasta, do dziurki pośrodku i na górę kładzie się nieco konfitury, po czym przykrywa się drugim kawałkiem ciasta. Całość trzeba wziąć do łapki i złączyć brzegi ze sobą, ściskając. Jak pierożek.

* W końcu, umieszcza się każde ciastko w osobnej tarteletce i ostrą końcówką noża nakłuwa delikatnie górną powierzchnię.

* Potem już tylko trzeba włożyć wszystkie ciacha razem do piekarnika na ok 20 minut. W połowie włączyłam termoobieg.

Ciastka są mało pracochłonne, a duże, ładne (wręcz jak ze sklepu!) i na dodatek smaczne - słodkie, ale nie za bardzo - myślę, że w sam raz na ząb i na apetyt.

Którędy do smaku? Kapuściany labirynt.

2011-04-18T23:53:00.005+02:00

Otwieram lodówkę, patrzę na składniki i widzę potrawy. Też to masz? Przechodzę obok stoiska z przyprawami i czuję smak mojego dzisiejszego obiadu. Zdarza Ci się? Biorę do ręki naczynie i wiem co chciałabym w nim ułożyć. Znasz to?

Dziwne jest to uczucie, że cokolwiek jadalnego mam w rękach, od razu widzę to przyrządzone i ułożone na talerzu. Nie dlatego, że jestem głodomorem - nie jestem i potwierdzi to każdy, kto mnie zna. To przyjemne uczucie celu, w którym zmierzam, zazwyczaj towarzyszy mi w sytuacjach kulinarnych. W innych też, ale tylko akurat ten test trafności przeprowadza się nader szybko. Wiem, gdzie jest smak, którego szukam, zazwyczaj wiem, jak go osiągnąć i to jest super, kiedy okazuje się, że on rzeczywiście czekał tam na mnie. Znowu.

Tak sobie myśląc przy otwartej lodówce (tyle, że krócej), weszłam do labiryntu z kruchych liści, którego ścieżki wyściela smakowita mieszanka jarzyn i soczewicy. A wszystko na gorrąco!

Czego Ci trzeba?

- 1/2 dużej kapusty pekińskiej (dolna część)
- 4 szklanki suchej soczewicy czerwonej
- warzywa według uznania (ja użyłam tradycyjnego, dużego zestawu włoszczyzny: 2 marchwie, 1 pietruszka, kawał selera i zielona część pora)
- pęczek natki pietruszki
- przyprawy (sól, kumin, chili, inne, jakie lubisz)
- 1/2 szklanki soku pomidorowego albo salsy pomidorowej

* Aha! i naczynie do zapieczenia: najlepiej, żeby miało wysokie ścianki - około 10-12 cm

Kapustę (tę dolną część) trzeba na chwilę namoczyć w misce z osolonym wrzątkiem, po czym odciąć zupełnie dolną część - tak, aby liście się dały łatwo oddzielić. Na razie nie ruszać, nie rozparcelowywać.

Soczewicę się gotuje na pół-miękko, a pokrojoną cebulkę i starte na tarce warzywa poddusza się na oliwie. Kiedy warzywa już się lekko zrumienią i zmiękną, trzeba dodać soczewicę, sos pomidorowy i przyprawy. Trzeba to dobrze odparować, żeby nie pływało potem w piekarniku. Na końcu, już po zdjęciu z ognia, dodaje się tylko posiekaną pietruszkę.

A teraz cała zabawa w układanie (można włączyć piekarnik i nagrzać w tym czasie do 175 stopni). Ja układałam od zewnątrz, układając liście tak, jak po kolei zdejmowałam je z główki kapusty. Po ułożeniu jednego kręgu, przysypałam liście farszem, ułożyłam drugi krąg i wypełniłam pozostałe przestrzenie. Całą czynność powtórzyłam raz jeszcze bo liści kapusty i miejsca w naczyniu wystarczyło mi na trzy kręgi.

Po ułożeniu całego labiryntu naczynie wraz z zawartością umieszcza się na ok 45-60 minut w nagrzanym piekarniku. Ja piekłam pod przykryciem, ale na koniec (10-15 minut), zdjęłam pokrywkę i zwiększyłam temperaturę, bo zauważyłam, że jest tam jakiś płyn do odparowania.

Było to dobre. I ładne. Gościom można nawet!

A z drugiej części pekinki oczywiście surówka, mniam.

Gorące serce i topniejące lody, czyli fanaberia mniam-mnaim!

2011-04-13T09:43:00.003+02:00

Kruszonka z jabłkami, tym razem w odsłonie super uroczej. Ceramiczne serduszka do zapiekania zapewniła oczywiście moja owszystkimyśląca mama - ach, gdybym miała polegać tylko na sobie, dziesiątej części gadżetów by nie było. No, śmichy, chichy, ale, dzięki temu, co mam to mam. Pierwszy raz robiłam kruszonkę z nieutwardzonego tłuszczu - w tym przypadku z oleju. Nie, oczywiście nie miała klasycznego, uwodzicielskiego zapachu masła, ale to drobiazg. Udała się i tak całkiem nieźle - i mówię to zupełnie bez przesady. Podobno na Alsanie wychodzi bardzo dobra - sprawdzę, to dam znać. A póki co - i oko i podniebienie cieszy moja dzisiejsza superłatwa i szybka szarlotka.

Dla dwóch zwolenników fanaberii:

OWOCE:

- 1 jabco kruchej odmiany (lobo może być!)

- kilka porzeczek/malin/jagód

- pół łyżeczki cynamonu,

- 3-4 łyżki cukru

Jabłko pokroić w większą kostkę i uprażyć w rondelku z cukrem, cynamonem i kilkoma łyżkami wody.

KRUSZONKA:

- 5 łyżek mąki pszennej

- 5 łyżek cukru

- olej

- dodatkowo: kruszone migdały lub inne orzechy

Wymieszać dokładnie suche składniki. Olej dodawać powoli, w małych ilościach, aż do uzyskania zbitej, ale łatwo dającej się rozkruszać masy.

Część kruszonki umieścić na spodzie foremek. Po ułożeniu warstwy jabłek i innych owoców (ew. orzechów), przykrywa się całość drugą porcją kruszonki i umieszcza w piekarniku nagrzanym do temperatury 200 stopni na ok. 20 minut. Jak zwykle, uczulam na specyfikę Waszych piekarników - ten czas u mnie był wystarczający. Chodzi o moment, kiedy spomiędzy kawałków kruszonki zaczynają górą ukazywać się krople czerwonego soku z owoców, a całość przybiera ładny, złotawy kolor.

Po wyjęciu z piekarnika i przestudzeniu, dobrze podać z sorbetem malinowym.

Ten deser jest wystarczająco słodki, dość kwaśny, ciepły i zimny... po prostu ma wszystko pod sobą.

Ogólnopolski Tydzień Weganizmu! Juhu!

2011-04-12T14:49:00.001+02:00

Tydzień Weganizmu zbliża się wielkimi krokami! od 13 do 19 kwietnia, dzięki działalności Stowarzyszenia Empatia, będzie się działo dużo dobrego w wegańskich szeregach! Wykłady, kulinarne popisy, degustacje, rozmowy z osobami, które temat znają super dobrze. Ech! Ulotki, tak jak zeszłoroczne - nie tylko bardzo miłe dla oka, ale też w informacje bogate i zachęcające!

I - co tu dużo mówić - to rzeczywiście da się zrobić.

Jej Wysokość Vegan Lazania I

2011-04-11T21:30:00.003+02:00

O, Wspaniała!

Zielona lazania - całkowicie wegański wypas. Pyszna. Znakomita. Naprawdę super. Jeszcze chyba nigdy nie miałam aż tak bardzo ochoty polecić Wam tego, co wyszło z mojej głowy i rąk. Jak to możliwe, że jeszcze kilka godzin temu nie miałam pojęcia o istnieniu tak dobrej potrawy... Cudo. Tyle tytułem samochwalczego wstępu.

Robi się podobnie jak każdą inną lazanię czyli z makaronu, nadzienia i sosu.

Ja używałam papieru ryżowego zamiast tradycyjnego makaronu, ale jeśli wpadnie Wam w ręce bezjajeczny makaron do lazanii, to można spokojnie ich użyć - będzie bardziej sycące. Moja lazania była bardzo delikatna, wyrazista i pełna dających się rozróżnić smaków. Jest to jedna z tych cech, które w jedzeniu cenię wysoko, kiedy można odróżnić składniki i przyprawy po fakturze, smaku i zapachu; nie lubię, kiedy wszystko smakuje wszystkim.

Składniki na niezbyt dużą porcję (spoko dla 2 osób albo dla jednej w kilku podejściach, jak w moim przypadku) - można dowolnie rozszerzać.

- 1 opakowanie papieru ryżowego (ja miałam okrągły, taki do sajgonek, ale to bez znaczenia)
- 2 małe cukinie
- 1 brokuł
- 1/2 szklanki mleka sojowego naturalnego
- 3-4 łyżki mąki pszennej
- garść płatków migdałowych
- 1 spory ząbek czosnku
- sól, pieprz, gałka muszkatołowa, imbir, inne zioła według gustu, np świeży tymianek
- do posypania: natka pietruszki i kiełki, jakie lubisz.

W sumie wszystko jest bardzo łatwe.

Najpierw trzeba włączyć piekarnik i ustawić temperaturę na 175 stopni. Zaraz będzie potrzebny. W głębokim talerzu miesza się nieco oliwy z kilkoma kroplami octu balsamicznego i odrobiną soli, gałki muszkatołowej i imbiru. Obie cukinie trzeba pokroić wzdłuż, w długie wąskie plastry (ok 5 mm grubości) i nasmarować je przyprawioną oliwą (ale raczej delikatnie, żeby nie ociekały tłuszczem). Po chwili można je włożyć do piekarnika, najlepiej na kratkę, żeby się zgrillowały. To zajmie ok. 15-20 minut, w zależności od grubości plastrów i wielu innych warunków - więc trzeba czuwać. Kiedy będą ładnie upieczone, ale nie zbrązowione, wyjmujemy!

Brokuła dzieli się na niezbyt duże kawałki (łącznie z dolną częścią) i gotuje tradycyjnie w osolonej wodzie prawie do miękkości. Po odłowieniu wszystkich kawałków łyżką cedzakową (woda od gotowania się zaraz przyda!), podzieliłam je na połowy: jedna była złożona z samych różyczek i przeznaczyłam ją na sos; drugą stanowiły częściowo części twardsze, częściowo również różyczki - tę połowę pokroiłam w kostkę na nadzienie do lazanii.

Teraz sos: brokuły rozdrabnia się blenderem z mlekiem sojowym, mąką, migdałami, przyprawami, czosnkiem i ok. 2 łyżkami oliwy. Sos musi być gęsty - lejący się, ale gęsty.

Na koniec układanie warstw (Ja użyłam zwykłej keksówki. Lepiej wyłożyć ją dobrze papierem - ułatwi to potem wyjęcie - wystarczy podnieść boki i wyciągnąć całość poza formę!):

1) Papier ryżowy (moczyłam go w wodzie po brokułach, układałam tak, żeby koła dobrze na siebie zachodziły i tworzyły ładną warstwę. Gdyby były prostokąty, byłoby oczywiście łatwiej
2) grillowana cukinia - plastry gęsto obok siebie, żeby też tworzyły warstwę
3) brokuł - dzięki temu, że jest pokrojony w małe cząstki, nie będzie rozpychał struktury zapiekanki
4) świeże zioła: tymianek i pietruszka
5) sos - jest gęsty, ale dobrze wypełni przestrzeń pomiędzy składnikami!

Tę kolejność powtórzyłam dwukrotnie. Na koniec położyłam jeszcze jedną warstwę papieru ryżowego i rozdysponowałam resztę sosu.

Pieczenie to już tylko formalność, żeby sos się zaciągnął: 20 minut w 200 stopniach.

Przed podaniem posypać kiełkami i natką pietruszki.

To było NAPRAWDĘ smaczne.

I polecam obiema rękami!

Szok i niedowierzanie! Ona ma silikony!

2011-04-06T15:26:00.003+02:00

To prawda, mam. I całkiem nie mało A pamiętam, jak dobrych dziesięć lat temu zobaczyłam po raz pierwszy silikonową formę do ciasta, którą nabyła moja mama z prekursorskiego w tamtym czasie Tupperware. Zastanawiałyśmy się długo, jak to możliwe, że ta dziwna guma się nie spali. Ba, nie tylko się nie spaliła, ale też robiła inne cuda: nie przywierała, nie wymagała używania papieru, natłuszczania, łatwo się dawała umyć, praktycznie się nie zużywała, itede, itepe. Zalety można wymieniać i wymieniać. Innymi słowy, wiwat silikony! Ładne i pożyteczne silikony w każdym domu, yeah!

A tu gumolce, zgromadzone przeze mnie i częściowo przez tiru riru - ładne, trwałe i praktyczne: 1. papilotki do muffinów; 2. poczwórna forma do muffinów; 3. formy do lodu/czekolady; 4. psiak co gorących blach się nie boi; 5. foremki do pralinek i mini muffinów; 6. mata do pieczenia ciastek - bardzo przydatna; 7. łapka do blach z pieca wyciągania.

W sam raz wszystkiego, choć jeszcze na kilka hitów się zasadzam.

A Ty? Masz silikony?

Barrrrrdzo drożdżowy wianek z borówkami i sosem jagodowym

2011-04-03T23:22:00.005+02:00

Barrrdzo drożdżowy, bo... wrzuciłam dużo za dużo drożdży - przez roztargnienie! Już pisałam kiedyś, że cukiernik ze mnie marny. Ale, patrz, próbuję dzielnie! W sumie udało się z tej drożdżowej masakry wykaraskać, ale co to był za widok! Najpierw zaczyn wyrósł na podobieństwo grzyba atomowego z kubka - ale, nie - wtedy jeszcze nie połapałam się, że coś nie tak. Dopiero jak dodałam wskazaną ilość mąki i odstawiłam do wyrośnięcia, zdałam sobie sprawę, że tego nie ma prawa być AŻ TYLE! Koszmar udało się w pewnym sensie odpędzić, dokładając mąki, ale efekt był taki, że ciasto mało puchate wyszło. No, gniot lekki.

Pisze to ku przestrodze, bo przepis w sumie jest dobry, jeśli ktoś ma głowę na karku, a nie w chmurach, a z wykonania jestem... no, co tu dużo mówić... dumna!

CIASTO DROŻDŻOWE:

- 20 g drożdży (oj, nie pytaj, ile ja wrzuciłam...)

- 4 łyżki cukru

- szklanka ciepłego mleka roślinnego (w porywie do półtorej)

- 5 łyżek oleju

- 500 g mąki przesianej do miski

Z pół szklanki mleka, drożdży i cukru robi się zaczyn i odstawia do wyrośnięcia, na około 15 minut. Potem dodaje się go do mąki, razem z oliwą i resztą mleka. Wyrabia się na gładkie ciast, ok 10 minut. Zależy od mąki (ja nie wiem, jaką miałam, ale to i tak mało istotne, skoro na poziomie proporcji się rypnęłam), może będzie trzeba jej dodać trochę więcej albo dolać ciut mleka. Ciasto, przełożone do natłuszczonej miski rośnie ok. 40 minut (ja włożyłam do minimalnie ciepłego piekarnika).

Po wyrośnięciu (powinno podwoić objętość, choć w moim przypadku poczworzyło) ok. połowę ciasta rozwałkować na 5 mm placek i wyciąć koło z otworem w środku. Mi za wzory wielkości posłużył talerz obiadowy i nieduża salaterka.

Na środek ciasta układa się owoce albo konfiturę. Raczej sporo i żeby to miało zwartą konsystencję (np. gęsta konfitura z borówek, żeby potem przez dziurki nie wyciekła).

Resztę ciasta wałkuje się również na placek o grubości 5 mm i tnie na paski o szerokości ok 1-2 cm (zależy jak drobna ma być plecionka - moje miału ok 1 cm) i długości ok. 10 cm.

Paski układa się na konfiturze lekko dociskając po obu stronach do ciasta na spodzie. Technikę najprościej opisać jako robienie z pasków ciasta gęsto rozmieszczonych "X", z zachowaniem krzywizny na zakrętach. Każdy to wykuma, bo to łatwe, choć wygląda trochę trudno. Najlepiej robić to już na blasze (dużej kwadratowej, takiej z piekarnika), wyłożonej papierem - bo potem się nie przeniesie.

Po ułożeniu wszystkich pasków trzeba okroić nie ładnie wystające resztki pasków dookoła i wewnątrz a z pozostałego ciasta uformować wałki i otoczyć nimi krawędzie - również z zewnątrz i wewnątrz - powstrzymają wyciekanie soku z owoców i utrzymają kształt.

I to by było na tyle, jeśli chodzi o formowanie ciasta.

Piecze się w ok. 30 minut w temperaturze 180 stopni.

W obawie, żeby się nie rozlazło, otoczyłam je obręczą od tortownicy a do środka włożyłam foremkę do babeczki. dzięki temu kształt był nienaganny!!

Po upieczeniu, ciepłe jeszcze ciasto polewa się gęstym lukrem zrobionym z gorącej wody i cukru-pudru. Przed samym podaniem można polać sosem owocowym - ja go zrobiłam z jagód, które najpierw zagotowałam z cukrem, a potem zmieliłam blenderem.

Naplotłam się tego, a nawydziwiałam, a nabiadoliłam... I słusznie, bo ciasto, choć zjadliwe, mogło być lepsze, natomiast wygląd już nie wiele pozostawił do życzenia. A, że jemy w połowie samymi oczami, to średnia wychodzi wysoka.

Cmok!

PS. Jak kto ma inny przepis na dobre wegan drożdżowe, z którego można lepić takie różności, to naprawdę chętnie spróbuję!

Cudmalina

2011-04-02T12:10:00.001+02:00

To jeszcze nie sezon na maliny, ale na słodkie pyszności zawsze. Druga odsłona czekoladowych i czekoladkowych przymiarek wypadła całkiem miło. Malinowe serce we wnętrzu białej czekolady. I wygląda i smakuje dobrze. Ale, jak już wspominałam, na uwiecznienie procesu produkcyjnego trzeba będzie poczekać. Technika jest zawsze taka sama - roztopiona czekoladę lub polewę wylewa się do foremek tak, żeby pokryć dno i ścianki; po chwili spędzonej w lodówce, wypełnia się zagłębienia w korpusach nadzieniem i pokrywa warstwą czekolady, zamykającą całość od góry (czyli od dołu); potem do lodówki. A potem mniam! Albo do pudełka. Hand-made bombonierka ucieszy każdego.

Egzotyczna obietnica

2011-03-31T20:00:00.000+02:00

Pamiętacie, jak obiecałam przepis na konfiturę w egzotycznych owoców i sos pomarańczowy? Nie zapomniałam, nie zapomniałam. Tylko dopiero dziś poprosiłam moją siostrę o przepis. To jej wynalazki, ja tylko zaproponowałam, jak można je wykorzystać.

A OTO PRZEPIS:

- 12 sporych pomaranczy
- 1/2 kg cukru
- ok 250 gr suszonej zurawiny.

Magda mówi: Pomarańcze parzysz, skórkę ścierasz, ale tak żeby nie było tego białego. Potem je obierasz i usuwasz jak najwięcej błonek. Tzn. ile się da, ale bez przesady - te grubsze zwłaszcza, bo cienkie się rozgotują. Wszystko najlepiej robić nad wielką michą, bo potrzeba jak najwięcej soku. Potem wkładasz do gara, dodajesz cukier i startą skórkę. Gotujesz jakieś 30 minut, potem dorzucasz żurawinę i gotujesz jeszcze ok. 15 minut. Będzie to mega rzadkie, wiec ja odcedziłam na sicie i w związku z tym wyszło mi ok. 1 litra syropu i 3 spore słoiki dżemu. Jeśli chcesz, można dodać do gotowania cynamon w laskach, ewentualnie anyż, jak lubisz...

Gorącą pulpę wkładasz do słoików, zakręcasz, odwracasz, wkładasz pod kocyk i pod kocykiem stygnie, najlepiej całą noc. I to wsio. Niestety przechowywać można tylko w lodówce, chyba ze chce Ci się zagotować te słoiki...

Od siebie dodam jedynie, że to spora porcja, a konfitura zużywa się dość wolno, więc można zrobić na bieżące potrzebyz połowy, albo nawet 1/3 składników. Ta konfitura jest bardzo słodka, świetnie się nadaje do mało słodkich ciastek i innych deserów, faszerowania rogalików i co Wam jeszcze fantazja podpowiada.

A sos sprawdza się nie tylko jako polewa do deserów, dobrze też smakował z mlekiem orzechowym i cynamonem!

Nie niemiecka sałatka z nie majonezem

2011-03-30T23:37:00.000+02:00

Wbrew pozorom, które może niesłusznie stwarzać tytuł, nie będzie to "protest post". Sałatkę ziemniaczaną wielbię i polecam szczerze także w tym, lekko prowansalskim wydaniu.

Ktoś nie lubi sałatki ziemniaczanej? Ech... to może lepiej dalej nie czytać i nie oglądać, bo dzisiaj to ona rządzi. Oczywiście jest to wariant tak zwanej sałatki niemieckiej, ale raczej odległy od tradycyjnej wersji pod względem dodatków. Oczywiście są ziemniaki - małe czerwone ziemniaczki sałatkowe (Wierzycie? Niedawno dopiero dowiedziałam się, że można kupić ziemniaki na sałatkę, na placki, na frytki, do gotowania itd., a każde pakowane w piękna siatkę z opisem. Może mało to ekologiczne, ale za to jakie sprytne!! To kolejna rzecz, której się dowiedziałam, dzięki tiru riru). Ale poza nimi - wolna amerykanka składników. Nie ma majonezu, tylko sojonez. Z czosnkiem i ziołami. Dokładnie ten sam, który wczoraj przetestowałam jako wyśmienity dodatek do pizzy. Do tego młody koperek i szczypior. Bez ogórków. I gra muzyka! Ja wohl!

SAŁATKA ZIEMNIACZANA (dla 3 osób):
- 1 kg. niedużych ziemniaków

- szklanka sosu czosnkowo-ziołowego (popa niżej)

- pęczek koperku

- pęczek szczypiorku
- do smaku: sól, pieprz, musztarda (najlepiej taka z całymi ziarenkami!)

Ziemniaki ugotować w osolonej wodzie w mundurkach i pokroić w plasterki. Można obrać, ale mogą być nawet z łupiną, jeśli jest cienka i dobra w smaku (czasami jest naprawdę OK, choć zdarza się też okrutnie gorzka, zależy od gatunku pyrki). Wymieszać z sosem, koperkiem i szczypiorkiem. Doprawić. Najlepiej smakuje po kilku kwadransach spędzonych w chłodzie. Voila!

S.O.S.!!! A sos?

To najzwyczajniejszy sojonez z 1 ząbkiem czosnku startym na tarce o drobnych oczkach, tymiankiem i bazylią. Jak się robi sojonez? Łatwo. Łatwiutko. Łatwiusieńko!!

- 100 ml mleka sojowego albo ryżowego

- 1 łyżka tradycyjnej musztardy

- kilka (2-3?) łyżek soku z cytryny

- szczypta soli

- szczypta pieprzu

- 250 ml oleju

Procedura podobna jak przy zwykłym majonezie. Ja robiłam swój sojonez w blenderze do koktajli. Najpierw trzeba wlać mleko, dodać musztardę, sok z cytryny, sól, pieprz, wymieszać porządnie a potem zmniejszyć obroty na najmniejsze i powolusieńku wlewać olej. Pod koniec wyraźnie zacznie gęstnieć, a po włożeniu do lodówki jeszcze bardziej. Można przechowywać ok 7 dni bez szwanku.

Chyba nie ma wątpliwości, że jest zdrowszy niż majonez na żółtkach? Co do smaku, zapewniam, że mu wcale nie ustępuje. U mnie będzie w stałej produkcji.

Vegans rock! Pizza rolls!

2011-03-29T19:22:00.013+02:00

Od rana chodziła za mną pizza. Za każdym razem, kiedy i gdzie bym się nie odwróciła, pomysł był blisko. Szczególnie tęsknie wspomniałam smak świeżych ziół, których już dawno nie kupowałam. Musze jednak przyznać, że wizja pizzy bez sera na wierzchu (nie trafiłam póki co na naprawdę dobre wegańskie zastępstwo żółtego sera) nie nastroiła mnie szczególnie wesoło. Za to zmusiła do uruchomienia kreatywnego myślenia. Skoro największą zmorą pizzy bez sera jest to, że okazuje się cienkim plackiem z sosem pomidorowym (najczęściej lekko wysuszonym), to trzeba było temu zaradzić.

Postanowiłam więc zwinąć ciasto, żeby wilgoć sosu i aromat ziół zachować we wnętrzu ciasta. Dodatkowym atutem tej dziwnej pizzy jest oryginalny wygląd.

Zrezygnowałam z tradycyjnego puchatego ciasta drożdżowego, na rzecz mieszanego, pszenno-żytniego. Był to strzał w dziesiątkę. Ciasto było pyszne! Nadal miękkie i delikatne, ale smakowało bardziej zbożowo. W środku po prostu sos pomidorowy z czosnkiem, cebulą i papryką. I dużo świeżych ziół. Nic więcej. Ale oczywiście można by dodać dowolne dodatki

Jak to zrobić? Wbrew pozorom, całkiem łatwo.

NAJPIERW CIASTO (bo musi wyrastać):

- 1 opakowanie (7g) drożdży instant

- 2,5 szklanki mąki pszennej

- 1 szklanka mąki żytniej

- 1 łyżka oliwy

- 1 łyżeczka soli

- 1-1,5 szklanki ciepłej wody

Oba gatunki mąki i drożdże trzeba dobrze ze sobą wymieszać i przesiać razem na stolnicę albo do miski. Dodać oliwę, sól i stopniowo dolewać wodę (możliwe, że nie całą). Dobrze wyrobić na gładkie ciasto. Umieścić w misce pod ściereczką i zostawić do wyrośnięcia. Około godziny powinno wystarczyć. Nie mam w domu szczególnie ciepłego miejsca, więc wkładam zawsze miskę z ciastem do piekarnika nagrzanego do minimalnej temperatury (30-50 stopni). Rośnie cudnie.

POTEM SOS POMIDOROWY:

Możecie zrobić według własnej fantazji. Ja przeważnie robię podobnie:

- 1 duży ząbek czosnku

- 2 cebule

- pół czerwonej papryki słodkiej

- puszka pomidorów

- przyprawy: sól, szczypta chili

- zioła: świeża bazylia i tymianek, suszone oregano

- oliwa do smażenia

Po zeszkleniu cebuli i posiekanego czosnku na patelni (zawsze trochę solę, żeby uniknąć spieczenia), dodaje się paprykę, a na końcu pomidory, chili i zioła. Całość gotuje się chwile na malutkim ogniu, żeby smaki dobrze się wymieszały. Przed wyłożeniem na pizzę delikatnie rozdrabniam blenderem. Ale nie za mocno. Nie chcemy zupy.

A PO PEWNYM CZASIE...

Kiedy ciasto wyrośnie, trzeba z niego uformować długi prostokąt, w razie potrzeby podsypując mąka, żeby nie lepiło się do stołu. Mój miał wymiary ok. 20x60 cm. A może nawet był dłuższy. Po posmarowaniu sosem, posypaniu ziołami i ewentualnie innymi dodatkami, kroi się ciasto wzdłuż krótszego brzegu na kilkanaście kilkucentymetrowych pasów (ok 20x5-6 cm). Zwija się je luźno i układa obok siebie w pewnych odstępach pionowo na blasze wyłożonej papierem. Najlepiej w tortownicy, ale jeśli jej nie macie (ja nie mam), możecie użyć dowolnych form. Z tortownicy po prostu łatwiej potem wyjąć, po zdjęciu obręczy.

Pizza jest smakowita, ciasto wyraźnie smakuje mąką żytnią, chociaż nie ma jej tam wiele. Doskonale pasuje do niej sos czosnkowy, który zrobiłam z sojonezu, czosnku i świeżych ziół. O sojonezie jeszcze niedługo napiszę, bo pyszny.

A teraz potańczyć!

Namaste! Słodko-gorzkie powitanie dziwnego gościa.

2011-03-29T01:51:00.006+02:00

Te przedziwne bąblowate warzywa przywiózł Tiru-Riru z ostatniego pobytu w Paryżewie. W sklepie z orientalną żywnością wynalazł najdziwniej wyglądające warzywo i przywiózł mi jako kuchenną zagadkę. Lubię zagadki.

Otóż ten dziwoląg ma różne imiona. Polska nazwa jest raczej mało atrakcyjna... no, bo... przepękla ogórkowata - jak to brzmi? Bywa nazywany z francuska concombre amer (gorzki ogórek), melon amer (gorzki melon), albo courge amère (gorzka dynia). Jak widzicie określenie "gorzki" powtarza się za każdym razem. Nie bez powodu. Przed przyrządzeniem ten dziwny ogórek był jak dziegciowa smoła. Z czasem zgubił trochę goryczy, do końca zachowując jednak charakterystyczny smak.

Pan sprzedający w sklepie powiedział, że można zrobić z niego surówkę, doradzając dodanie tylko zielonego chilli i soku z cytryny. Tiru-Riru przywiózł też te hinduskie papryczki, pieronem ostre. Strach mnie obleciał na myśl o takich dawkach kwasu, goryczy i ognia. Pan był Hindusem, wiec może jemu takie połączenia nie groźne, ale myślę, że nasze żołądki by zastrajkowały. Podobno gorzki ogórek jest bardzo zdrowy, szczególnie dla diabetyków, bo reguluje wydzielanie insuliny w organizmie. I ma mnóstwo innych zalet, dla których warto po niego sięgnąć, jeśli kiedyś wam się zdarzy go widzieć na straganie w dzień targowy.

Kiedy zabrałam się za krojenie hinduskiego mutanta (najpierw wzdłuż a po usunięciu gąbczastego wnętrza w półkrążki), bardzo mi się spodobał. w przekroju wyglądał jak koła zębate, do których mam słabość (niedawno nawet kupiłam od zaprzyjaźnionej projektantki naszyjnik z motywem trybów przemysłowych). Więc dziwny ogórek wydał mi się urzekający na starcie. Po wypróbowaniu kawałka surowej łupiny, nie miałam wątpliwości, skąd określenie "gorzki" przy każdej nazwie. Smak był podobny do smaku papryki, tylko bardziej gorzki. A wręcz bardzo gorzki! Jak się tego pozbyć? Musi być sposób...

Przeczytałam gdzieś, że przed przygotowaniem trzeba go zalać na kilka minut wrzątkiem, a potem lodowatą osolona wodą, żeby stracił gorycz. I była to prawda, choć gorzki smak jeszcze pozostał. Czyli na surówkę nie ujdzie.

Ale z czym przyrządzić tego dziwoląga? Postanowiłam podążyć za instynktem smakowym, który, jak dotąd nie zawiódł nigdy. Podsmażyłam dziada na patelni z cebulą, pieczarkami i zielonym chili, po czym wszystko poddusiłam w naprędce zrobionym musie kokosowym. Całość doprawiłam przyprawami też hinduskimi i też dostanymi w prezencie: nasionami cebuli (o których już kiedyś pisałam) i suszonym imbirem, dokładnie razem zmiażdżonymi w moździerzu. Poza tym tylko sól.

Do tego placki z mąki ciecierzycowej i proszę bardzo! Po przyrządzeniu gorzki smak się utrzymał, ale konkurował ze słodyczą cebuli i kokosa i ostrością chili. Iście hinduski zestaw. Całkiem ciekawe doświadczenie. Serio, serio.

Przepis (dla 2 osób)

- 2 gorzkie ogórki (Myślę, że warto ich spróbować, ale ze względu na podobny smak, można gorzkiego ogórka zastąpić zwykłą papryką w dowolnym kolorze. Najlepiej ciemnozieloną. I odchodzi problem pozbywania się goryczy, bo smak jest zdecydowanie bardziej swojski)

- 2 średnie cebule

- 200 g pieczarek

- 1 łyżeczka posiekanej świeżej chili

- przyprawy: sól, nasiona cebuli, imbir

- puszka mleka kokosowego (jak widać na zdjęciu powyżej, ja z braku mleka kokosowego pod ręką, użyłam szklanki wiórków zmielonych ze szklanką wody, ale mleko będzie lepsze!)

PLACKI:

- 2 szklanki wody

- szczypta sody

- 1 łyżka kartoflanki

- mąka z ciecierzycy (tyle, żeby uzyskać konsystencje gęstego ciasta naleśnikowego - ok. 1 szklanki)

- przyprawy: tandori massala, sól, pieprz

- kilka łyżek oliwy (dodając do ciasta, można smażyć na suchej patelni)

Smacznego, dobrej zabawy i brawo za odwagę!!

Nowości na rynku materiałów budowlanych

2011-03-26T01:34:00.009+01:00

Zacznę od tego, że nie przepadam za słodyczami. Może dlatego prawie wcale nie piekę ciast (a jeśli już, to najczęściej są ciężkie jak cegły), nie wydziwiam z deserami (wolę proste słodycze, jak czekolada albo owoce z dodatkami) itd. Może więc z braku doświadczenia, może z braku cierpliwości, a może ze skłonności do zbyt swobodnego interpretowania przepisów (wypieki tego nie lubią, o nie)... jestem beznadziejną cukierniczką.

Fakt, od czasu do czasu uda mi się coś tak banalnego, jak ciastka owsiane, ale to by zrobił mój dwuletni siostrzeniec, w oparciu o przepisy "Kucharza Dużego i Małego". Szczególny przypadek stanowi szarlotka z kruszonką, która jest kosmicznie dobra, i nie ma sobie równych. I jej się będę trzymać.

Powody leżą przede mną na stole: chciałam powtórzyć basiowe ciastka malinowo - czekoladowe ale to, co mi wyszło, marny ma z nimi związek. I wedle tych ciastek (jak mawiała babcia Irenka)... wedle tych właśnie ciastek spędziłam piątkowy wieczór w domu. Niech mi to będzie ostatni raz, bo marny z tego zysk!

Moje ciastka, są twarde jak beton i tak samo skutecznie jak on przywierają do powierzchni - ostatecznie po wielu próbach dały się odkuć z blachy, na której były pieczone. Można by je nazwać "ciastka dla nie lubianej starszej cioci", bo za skarby świata człowiek o słabym uzębieniu ich nie pogryzie. Albo inaczej - patrząc na rzecz całą pozytywnie można uznać, jak to Paweł rezolutnie zauważył, że to ciastka doskonałe na fajfy - po długim moczeniu w herbacie będą nawet znośne.

Zrobiłam dziś też moje pierwsze w życiu czekoladki. Albo raczej pralinki. Jak zwał, tak zwał, wyszły ładne i może nawet smaczne (to się okaże), ale proces produkcyjny wymaga udoskonalenia i na razie nie będę go opisywać.

Tak, czy siak, skoro potrafię produkować cegły i masę wiążącą elementy budowlane, mogę sobie zbudować słodką chatkę na starość i zamieszkać w niej, jak na jędzę przystało (ćśśś... wiem co mówię)

I to by było na tyle zabaw w antygrawitacyjne cukiernictwo.

Nie mam chleba, to będę jeść ciastka!

2011-03-24T16:30:00.016+01:00

Brak chleba i pomysł na ciastka owsiane były wymówką, potrzebną, żeby nie zabrać się dziś rano za mycie okien. Pogoda coraz ładniejsza, słońce świeci i coraz lepiej widać pozimową szarość szyb. Ale wieje też silny wiatr, który bezczelnie zrzucił suszące się ubrania z suszarki na posadzkę balkonu. To nie nastraja najmilej do machania mokrą ścierką przy otwartym oknie (dodam tylko, że okno, przez które mam widok na koronę drzewa, kiedy siedzę przy biurku, na wymiary ok. 2 x 2,5 m, co jednocześnie sprawia, że trudno zignorować brud i czyni jego mycie dość poważnym przedsięwzięciem). Zwłaszcza, że czeka mnie jeszcze dziś dużo pracy przy poniedziałkowych zajęciach. Okno poczeka.

Wszystko, czego potrzeba to ok. 15 minut wolnego czasu, nagrzany piekarnik i składniki:

2 szklanki muesli (może być z rodzynkami)

1 duże jabłko

1 łyżka syropu cukrowego/sztucznego miodu

1 łyżeczka sody/proszku do pieczenia

To jest mała porcja - na kilkanaście ciastek, albo kilka - zależy od wielkości

Płatki trzeba zmielić w malakserze na drobno i dokładnie wymieszać z proszkiem/sodą. Jeśli rodzynki się nie zmielą (a raczej będą stawiać opór), trzeba je posiekać nożem, żeby potem nie utrudniały formowania ciastek (rodzynkowy ruch oporu...). Jabłko i syrop cukrowy zmielić blenderem na mus, po czym wymieszać wszystko dokładnie w misce.

Ciastka formuje się techniką "kulka - spłaszczyć" i piecze się w temp 200 st. przez ok 20 minut. W połowie można włączyć termoobieg, żeby się przesuszyły. Trzeba czasami zerknąć, czy się nie jarają i wyczuć sprawę - w zależności od piekarnika. Dla eksperymentu upiekłam część ciastek w tarteletkach - wyszły bardzo ładne i mają zagłębienia pozwalające pokryć je konfiturą (zagłębienia nie są widoczne na zdjęciach, które pokazują tylko "gładką" stronę ciastek).

Konfitura bardzo dobrze robi tym ciastkom, bo w składzie nie ma praktycznie cukru. Użyłam pysznej konfitury z pomarańczy i żurawiny, którą zrobiła moja siostra. Bardzo słodka, w sam raz jako dodatek do mało słodkich ciastek. Tyle w niej cukru, że jest bardzo-figo-fago-pobudzająca! Oczywiście może to być jakakolwiek inna słodka, gęsta rzecz, którą lubicie. Już wcześniej zapowiedziałam pojawienie się przepisu. Obiecuję go jak najszybciej dostarczyć. A wręcz JUŻ dzwonie do Magdy... albo za chwilę, tylko zjem jeszcze jedno małe ciasteczko...

puk puk... Kto tam? Facebook.

2011-03-22T21:44:00.003+01:00

Od dziś można mnie znaleźć na Facebooku

Są pewne wątpliwości w kwestii obrazka profilowego dla Kreacji w Kuchni.
Zaprojektowałam dwa awatary i na razie wygrywa ten z buraczkowym tłem.

Sto lat, sto lat...

2011-03-21T23:46:00.016+01:00

Pierwsze urodziny Kreacji w Kuchni. Blog powstał w dniach, kiedy weganizm dopiero chodził mi po głowie (aczkolwiek tupał głośno), bo jego rzeczywistych początków szukałabym dopiero (!!) około przełomu czerwca i lipca. Ale zapał był znacznie wcześniej i tak się to potoczyło. Często pyta ten czy ów o przyczyny, dla których postanowiłam zmienić znaczną część swojego życia (bądź, co bądź, to zmienia dużo, nie tylko w brzuchu i na talerzu, ale i w głowie, choć zmiany nie były dla mnie odczuwalne drastycznie i wszystko wskazuje na to, że najważniejsze pomysły już zdążyły się dawno uleżeć).

Zazwyczaj wtedy odpowiadam, że po prostu - z miłości i namysłu. Zdolność do jednego i drugiego nie może prowadzić w innym kierunku. Miłość rozumiem tu jako ogólny stan, który jesteśmy zdolni odczuwać i w którym bardziej jesteśmy skłonni współczuć. Połączona z myśleniem wychodzącym ze zwyczajowych ograniczeń jest najsilniejszą motywacją do tego, żeby nie przykładać już rąk do cierpienia. Kiedy doda się do tego podstawową wiedzę na temat złego wpływu produkcji żywności odzwierzęcej na środowisko naturalne i najważniejsze kwestie zdrowotne - wtedy korzyści widać jak na dłoni. A są znaczące i trudno zamknąć na nie oczy. Fakt, że trochę trzeba było się obłożyć wiedzą o jedzeniu i wartościach odżywczych, poczytać, poszperać, zadbać o to, żeby sobie zdrowia nie wyszczerbić (o co najłatwiej, gdyby po prostu wyeliminować mięso, mleko, jaja itd.). Ale to też bardzo ciekawe i zawsze to lubiłam.

A blogging wciąga. Wciąga. Bardzo lubię to robić - pisać, czasami od rzeczy i robić zdjęcia jedzeniu. W ostatnim roku podszkoliłam się w tej kwestii, opanowałam też działanie podstawowych programów graficznych, z tych dostępnych darmowo w internecie. I zdobyłam całe mnóstwo nowych umiejętności potrzebnych początkującej bloggerce. Ba! Nawet zaczęłam się uczyć HTML, żeby kiedyś może napisać sobie własną stronę. A póki co, żeby kodować takie urocze detale jak śnieg, który padał na blogu w okresie zimowym i niektórym z Was przeszkadzał czytać.

Moi najbliżsi i znajomi czasami czytają, co tutaj piszę. Czasami komentują. W ogóle podchodzą do kwestii moich wyborów z dużą pogodą i z dobrym nastawieniem, które jest nie do przecenienia. Rosną w moich oczach, jako dojrzałe osoby, które nie najeżają się, nie oceniają, nie utrudniają, nie rzucają mięsem (czy to przysłowiowym, czy realnym...), ale przyglądają się, zadają pytania, rozmawiają i wszystko wskazuje na to, że cieszą się razem ze mną. Sama staram się z resztą nie przyjmować postawy fundamentalnej, która w takich przypadkach więcej burzy niż buduje.

Może dzięki temu właściwie nie dotyczy mnie główne zmartwienie większości początkujących wegan, związane z niezrozumieniem przez najbliższych. A wręcz odnotowuję przychylne zainteresowanie, ciekawość, gotowość spróbowania czegoś nowego. Cieszy mnie też przybywająca liczba czytelników i obserwatorów. Mam nadzieję dostarczać pomysłów i pozytywnych wrażeń. Uznaję to za najbardziej pozytywny efekt moich działań w ramach Kreacji w Kuchni. Że nie taki weganizm straszny. Yeah!

Lubię gotować. Lubię jedzenie. Lubię czuć się dobrze. Lubię lubić.

A Ty też? Wszystkiego najlepszego dla wszystkich!!

A na koniec krótki film o tym, dlaczego codziennie powinniśmy się choć przez chwilę zajmować tym, co lubimy - tak jak ja lubię zajmować się przygotowywaniem jedzenia i tym blogiem. Bez przymusu, wyłącznie dla frajdy. Bo to podobno najbardziej dobroczynna rzecz, jaką można dla siebie zrobić. Tak!

O złośliwej Lunie i stosowności środków zaradczych.

2011-03-20T17:55:00.017+01:00

No i proszę. Księżyc miał swoje plany i nadał wydarzeniom niespodziewany bieg. I nie taki, jaki najpiękniej wyglądałby w białym świetle pełni. W tym szaleństwie musi być jednak metoda i będzie dobrze - a na pewno lepiej niż jest. Jeśli można temu dopomóc, to zapewne najskuteczniejszą metodą doraźną jest doustna aplikacja odpowiedniej, a przy tym smacznej (potwierdzili i Paweł i Marek, co na popołudniową kawę wpadł) mieszanki: trochę cukru, dużo magnezu, potas, witamina B, C itd.. Mocy, przybywaj! No... przybywajże... ech...

Foremki z ciasta francuskiego to oczywiście gotowiec, bardzo smaczny, pozwalający działać na autopilocie. Polecam. Wypełnione kakaowym kremem, płatkami migdałów i owocami. Czyli hardkorowe rozwiązanie na hardkorowy dzień.

Przepis na krem kakaowy:

- 1 awokado bardzo dojrzałe
- 1 czubata łyżeczka gorzkiego kakao
- 1 łyżka syropu cukrowego/z agawy/sztucznego miodu

Wszystko razem miksować aż do uzyskania gładkiej lśniącej masy kakaowej. Najlepiej smakuje mocno schłodzona.

Zamilczmy o przyczynach, o drogach i wybojach relacji międzyludzkich a w szczególności o przyjaźniach i innych takich. Lekko smutno.

Więc tylko dwa słowa: cinżka noc.

Jaki cel ma Księżyc? Jak zatrzymać miłość? We are all made of stars...

2011-03-19T13:27:00.017+01:00

Albert Camus napisał, że jedyną poważną kwestią jet to, czy się zabić, czy nie. Tom Robbins napisał, że jedynym poważnym pytaniem jest to, czy czas ma początek i koniec. Camus najwyraźniej wstał lewą nogą a Robbins zapomniał nastawić budzik.

Jest tylko jedno poważne pytanie: JAK ZATRZYMAĆ MIŁOŚĆ?

Odpowiedz na nie, a powiem Ci, czy masz się zabić.

Odpowiedz na nie, a rozwieję Twoje wątpliwości na temat początku i końca czasu.

Odpowiedz na nie, a zdradzę Ci, jaki jest cel Księżyca...

(Tom Robbins, "Martwa natura z dzięciołem")

Zamieszanie wokół Księżyca wynika z tego, że dzisiaj o 19.10 nie tylko pokaże swoją poranioną kraterami twarz w pełni (95% widoczności tarczy, o ile chmury nie ukradną mu przedstawienia), ale także będzie najbliżej Ziemi od dobrych kilku lat. Perygeum (przeciwieństwo apogeum) to najniższa wartość, jaką osiąga księżyc na nie całkiem symetrycznej orbicie okołoziemskiej. Niektórzy twierdzą, że ma to bezpośredni wpływ na życie ludzi, na ich działania, bo przyciąganie astralne na Ziemi osiąga w tym czasie... apogeum. Tom Robbins wykazywał delikatną obsesję na punkcie srebrnego globu i niemal w każdej swojej książce obarcza go odpowiedzialnością za najdziwniejsze koleje losu swoich bohaterów. W szczególności za miłość. Leigh-Cheri Furstenberg von Barcalona i Bernard Mickey Wrangle, zwany Dzięciołem - rudowłosa księżniczka i brodaty rozbójnik pod niebem Hawajów na przykład.

Ja sama nie umiem zrozumieć tego do końca. Nie potrafię też zaprzeczyć, ani oprzeć się wpływowi Księżyca, który ma w sobie coś magicznego, nieuchwytnego. Kto nie lubi księżycowych nocy? Rozgwieżdżonego nieba? I tu nie chodzi o tani romantyzm. Raczej o to, że takie okazje przypominają, jacy jesteśmy drobni w skali galaktyk i że jesteśmy tylko kawałkami kosmicznej materii. I zobacz: mnie i ciebie, ulepiły ręce czasu z tej samej energii, która pozwala gwiazdom świecić. Czy możesz więc sobie wyobrazić cokolwiek, co może nam rzucić pod nogi kłodę, której nie roznieślibyśmy w proch małym palcem? To jest najlepsze w byciu gwiezdnym pyłem.

Księżyc jest nie tylko potężny, ale też piękny, jak zauważyła dziś Ola. A ja się zastanawiam, jakie Pan Księżyc ma plany na wieczór, czy planuje się pokazać i siać ludziom zamęt w głowach?

Myśląc o tym i o setkach innych spraw, bliższych niż Księżyc, zrobiłam naleśniki, które przypominają trochę księżycowe tarcze (i, tak jak Księzyc, miały one "ciemną stronę", upsss...), czyli MOONCAKES. A przepis pochodzi od Moby'ego, który już bardzo zasłużonym weganinem jest i którego lubię za smutne piosenki i spokój. Chyba wszystkie są smutne. Naleśniki Moby'ego nie pomogły mu zatrzymać miłości, jak można się dowiedzieć z filmu z przepisem. Ale są smaczne. Ja dodałam zmielone muesli (z rodzynkami) zamiast otrębów i chyba były dzięki temu trochę słodsze. Polać syropem cukrowym/klonowym i posypać płatkami migdałów. Zajadać. Dzielić się.

To może wie ktoś, jak zatrzymać miłość?

Chętnie poznam sprawdzone sposoby, bo naleśniki to tylko wierzchołek góry lodowej

kawa, kawa, kawa, stare bułki z cukrem i sauna, czyli jak odzyskać sisu

2011-03-17T18:14:00.017+01:00

Tervetuola!

W skali europejskiej Finowie piją podobno najwięcej kawy. Sprawdziłam osobiście kilka lat temu i może być to prawdą. W muzeum, w którym byłam na stażu, kawa wjeżdżała kilka razy na dzień. Mocna, z ekspresu. A do tego zawsze czas na rozmowy i czytanie gazet. Finowie nie przesadzają z dyscypliną pracy, chociaż na pewno ją czują. A po pracy chodzą do sauny. Zupełnie bez wcześniejszego zamierzenia, też dziś będę fińskie obyczaje konsumpcji, pracy i odpoczynku uskuteczniać.

Bo dzień szary i ponury - jak to teraz. Może dlatego tak trzeba się ratować tym, co, chociaż nie najzdrowsze, spełnia funkcję pakietu antykryzysowego i jest energetycznym strzałem w dziesiątkę sflaczałego dnia: kofeina i biały cukier. Mam nadzieję, na odzyskanie sisu, czyli siły, woli do pracy i działania, jak to Finowie mówią. Żeby energicznie zabrać się do rzeczy i zadbać o swoją... ekhmm... karierę (ale nie bójmy się tego słowa). Czy już wspominałam, że szukam pracy? Sisu potrzebne od zaraz.

Oto dlaczego:

A tytułowe stare bułki z cukrem przyniosłam z marketu w dużej plastikowej torbie z flagą Finlandii na etykiecie. Twarde niczym mięsień skandynawskiego rybaka :) i słodkie jak... spojrzenie pasterki reniferów. I mają dużo cynamonu, dla którego już nie umiem znaleźć równie dziwnego porównania. Z braku gotowców, można wykorzystać po prostu czerstwe bułki, porządnie wysuszone w piekarniku, najlepiej pszenne i posypać je cukrem i cynamonem.

Takie grzanki umieszcza się w naczyniu żaroodpornym spodami do dołu, po uprzednim pokruszeniu na mniejsze kawałki (tylko po to, żeby szczelniej zapełnić dno naczynia), zalewa się całkowicie kawą z mlekiem roślinnym (najlepsza oczywiście mocna mała kawa z ekspresu z dużą ilością mleka) i piecze w piekarniku ok. 20 minut. Jeśli będą wypływać, trzeba je od czasu do czasu zanurzyć. Kiedy pieczywo całkiem wchłonie płyn, utworzy coś w rodzaju wtórnego ciasta. W tym czasie można uprażyć w rondlu jabłka pokrojone w kostkę z kilkoma łyżkami wody i odrobina soku z cytryny. Po wyjęciu z piekarnika, połowę grzanek przekłada się do miseczki, przykrywa się jabłkami i drugą połową puddingu (choć nazwa to na wyrost). Po kwadransie nadaje się do jedzenia i jest bardzo smaczne. Maukas! (choć wygląda, jakby to ktoś przed momentem już przeżuł i wypluł)

A na późny wieczór wstępnie układa się plan saunowy.

Let the sisu be with you! Nauti!

Undergroundowe gotowanie albo nędza na przednówku. Kwiaty w nowej roli.

2011-03-15T19:20:00.016+01:00

Przedwiośnie nie rozpieszcza. Do niedawna wcale nie chciałam końca zimy, bo lodowisko było czynne a ja w tym roku opanowałam jako tako jazdę na łyżwach i radości nie było końca... do niedzieli. Skoro więc jedyny sens zimy się zdezaktualizował, niech już się zmieni pora roku. Tylko jak i kiedy? Niby coraz cieplej i słoneczniej (choć może nie dziś akurat, ale wczoraj było przepięknie, kiedy heroicznie zerwałam się po świcie do parku na biegi, w płonnej nadziei na znalezienie zastępstwa dla łyżwowych harców...), niby dni coraz dłuższe i astronomiczna wiosna prawie stuka w szyby, ale do wiosny gastronomicznej jeszcze bardzo bardzo daleko i na nowalijki jeszcze będzie trzeba długo czekać. Póki co bieda i dieta pradziadów, czyli wszystko to, co można latem wyciągnąć z ziemi i skitrać na długą zimę.I koronki po prababce ;-)

Specjalne podziękowania dla pomysłodawczyni prototypu zupy. Dwa dni temu była u mnie czarna owca apostołki i razem uknułyśmy bardzo smaczną zupę cebulową. Jej już się nie da powtórzyć, tak jak tego miłego wieczoru, więc przedstawiam remake.

Undergroundowa to zupa, bo zrobiona głównie ze wszystkiego, co pod ziemią rosło: jak na zupę cebulową przystało, przede wszystkim z cebuli, której jest ok. pół kilo (czyli 4 duże cebule). Poza tym duża marchew, pietruszka, kawał selera. Do tego przyprawy: ziele angielskie, kmin, kolendra, sól, pieprz, natka pietruszki, cytryna i... kwiaty. Tak, tak - diabeł, jak zwykle, tkwi w szczegółach.

Jakiś czas temu nabyłam gotową mieszankę jadalnych kwiatów, a od Pawła dostałam sól kwiatową. Może w tym roku zrobię sobie własną mieszankę, a póki co gotowiec. Są tam chabry, róże, malwa, słonecznik i mięta. Ładnie pachną, jak na kwiaty przystało i wyglądają ciekawie w zupie, sałatce i na lodach. Dobrze się komponują z warzywnymi aromatami. I są namiastką wiosennych kwiatów, na które też jeszcze przyjdzie długo czekać.

I do rzeczy. Generalnie, z tą zupą jest bardzo, bardzo prosto. Banał. Włoszczyznę pokrojoną w kawałki gotuje się w dużym garnku (3-3,5 l wody). Poza warzywami dorzuciłam 2 kulki ziela angielskiego, 1/2 łyżeczki ziaren kolendry, 1/2 łyżeczki kminu, sól, pieprz i 1/4 dobrze wyszorowanej cytryny ze skórką (jeszcze o tym nie pisałam, ale od jakiegoś czasu niemal do każdej zupy dodaję ćwiartkę, albo nawet połowę cytryny - bardzo ożywia smak i kolory! To hit który podpatrzyłam u Ewci). Jeśli kto woli mocniejszy smak, można się wesprzeć kostkami bulionu warzywnego, które nie są konieczne, ale ułatwiają sprawę.

W tym czasie cebulę pokrojoną byle jak, dość grubo (uwielbiam, kiedy Jamie Oliver mówi o czymś, że jest "coarsly chopped", chociaż w jego wykonaniu "coarsly" to coś zupełnie piękniejszego niż u mnie... ale nie o urodę cebuli mi tu idzie) trzeba zeszklić na oliwie na małym ogniu. Kiedy bulion się porządnie wygotuje, wita się z cebulą i całość jeszcze ok. 30 minut bulgoce pod przykryciem. Potem wyławia się cytrynę, miksuje się zupę na krem i dodaje posiekaną natkę pietruszki.

Przed samym podaniem posypuje się zupę... kwiatami. (sypanie kwiatów nie bywało moim udziałem w dzieciństwie, a wraca w innej postaci teraz - o, ironio...). Świetnie smakuje z pszennymi grzankami, np z bagietki. W dużych kawałkach. Żeby pachniało ładnie i żeby wszędzie były okruchy. Wtedy nikt nie przegapi, że obiad się dzieje. Dzyń dzyń!!

Wiosna jest już trochę bliżej.

Szczęśliwego Nowego Roku!

2011-03-01T01:11:00.007+01:00

A dokładniej, szczęśliwego nowego roku życia. Jakoś tydzień temu wypadły moje kolejne urodziny. W niedzielę u Basi była kolacja. Wspólna, bo jeszcze Madzia obchodziła urodziny przed paroma dniami. Madzia wegetarianką jest. Tak jak i Ola, Alan i Borut, prawie jak Aga. Radość moja była OGROMNA, bo wszystko na stole było wegowe!!! Cudowna zupa dyniowa, z krzesinieckiej dyni, ciecierzyca z suszonymi pomidorami w oliwie, warzywne ciasteczka, buraczkowe kotleciki, bliny gryczane... sałatka owocowo-orzechowa... Trudno uwierzyć, jak dobre i piękne było to wszystko!! A jeszcze czekoladowy tort, tarta czekoladowa z wiśniami i CIASTECZKA CZEKOLADOWE (wszystko czekoladowo-czekoladowe, czyli tak, jak lubimy najbardziej), które były tak absolutnie pyszne, że nie mogę o nich milczeć. Szerz się dobra nowino!

Ciasteczka zrobiła Basia, której zawdzięczamy również całą wspaniałą organizację. Nie wątpię, że Ridż też przyłożył rękę (gdyż nie miga się od tego, jak widać na zdjęciu u dołu posta). Przepis pochodzi z resztą z internetu i wcale się nie zdziwię, jeśli z któregoś z zaprzyjaźnionych blogów. Jeśli tak - stukrotne dzięki! Te ciastka to absolutne cudo cudów. Perfekcyjna fuzja słodyczy i goryczy (konfitura i kakao), konsystencja miękka wewnątrz, chrupiąca na brzegach. No, słów nie mam kochani, dawno czegoś tak akuratnego nie jadłam. Żadnego zbędnego smaku.

Składniki:

½ szklanki dżemu malinowego
1 szklanka cukru
⅓ szklanki oleju
1 łyżeczka aromatu waniliowego i migdałowego
½ szklanki i 2 łyżki kakao
1 ½ szklanki mąki
¾ łyżeczki sody
¼ łyżeczki soli

Po wymieszaniu składników mokrych, dodaje się stopniowo wszystkie suche składniki, wcześniej połączone ze sobą. Z ciasta formuje się małe, dość cienkie placuszki i piecze się 10 minut w temperaturze 180°C. Po wyjęciu z piekarnika mogą być początkowo miękkie, więc trzeba wstrzymać się kilka minut z przekładaniem na talerzyk albo do pudełka... albo do buzi.

A czy pisałam już, że jestem bardzo, bardzo szczęśliwa?

A jestem! Jestem!

Sobota, sobota, urodziny kota

2011-02-05T21:47:00.005+01:00

Żaden kot nie ucieszyłby się z ziemniaczanego tortu. W sumie więc dobrze, że nie jestem kotem. Nie pierwszy raz z resztą przychodzi mi się z tego cieszyć i z pewnością nie ostatni.

Co to ja miałam na myśli? Ach, że sobota. Że po raz kolejny spacerując po Wildzie uznaliśmy z Tiru Riru, że tutaj ludzie są unikatowi. Że tort ziemniaczany. No tak. Z pieczarkami, brukselką, cukinią. I innymi różnościami. Mieszkając od lat w ziemniakami stojącej Wielkopolsce baaaaaardzo rzadko jem ziemniaki, więc niech ten zmasowany atak pyrowy nie odstrasza. To tylko taki wybryk.

Krok po kroku to wygląda tak:

1. Trzeba zgromadzić składniki:

* 1 kg ziemniaków

* 2 cebule

* ok 1/2 szkl. mleka sojowego

* 4 łyżki mąki z ciecierzycy (od biedy innej)

* pęczek koperku

* 500 g pieczarek

* 500 g brukselki

* 1/2 małej cukinii, pokrojonej w cienkie plasterki

* trochę czerwonej papryki pokrojonej w słupki

* sól, pieprz

* oliwa do smażenia

2. ziemniaki gotuje się w osolonej wodzie do miękkości a brukselkę do połowy. Po odcedzeniu na razie odkłada się na bok.

3. pieczarki trzeba pozbawić ogonków (ja po prostu wyłamałam) i podsmażyć w całości dość mocno na gorącej oliwie. Odłożyć potem na talerzyk z papierowym ręcznikiem, żeby pozbyć się nadmiaru oliwy i wody.

4. cebulkę drobno pokrojoną smaży się na jasno-złoto na oliwie razem z posiekanymi ogonkami pieczarek.

5. Ziemniaki traktuje się bez litości i robi się mikserem puree: miesza się je z mlekiem, podsmażoną cebulką i ogonkami pieczarek, posiekanym koperkiem. Dodaje się mąkę z ciecierzycy, żeby związać ciasto. Doprawić można solą, pieprzem i czymkolwiek lubisz.

6. teraz już tylko pozostaje formę wysmarować tłuszczem i wysypać np. bułką tartą (ale ja wysypałam mączką z suszonych grzybów leśnych).

7. Równomiernie wyłożyć do formy puree ziemniaczane. W nim układać według uznania pieczarki, brukselkę, cukinię, paprykę, wciskając je w ciasto (śmiało, i tak wylezą na wierzch przy pieczeniu)

8. Piecze się to 30 minut w 175 stopniach w piekarniku z termoobiegiem i nagrzewaniem od dołu (albo w 200 stopniach bez termoobiegu). Trzeba zerkać, czy się nie jara.

I to wszystko

Po wyjęciu z piekarnika TRZEBA obowiązkowo odczekać przed podaniem (tak spokojnie ok. 20 minut) - żeby się nie poparzyć i żeby ciasto uzyskało bardziej zwartą postać (na gorąco po prostu jest za miękkie, żeby je wyjąć z formy i wygląda bardzo nie ciekawie na talerzu). Z resztą, po przestudzeniu jest też po prostu smaczniejsze. Można podawać z sosem pomidorowym.

Smacznego.

Złe czary, dobrzy ludzie i "owsianko, przepraszam!"...

2011-01-29T23:50:00.005+01:00

Wiatr dotknął lodowatymi palcami mojego karku kilka dni temu i od wczoraj chodzę jak pokręcona. Serio. Zgarbiona, z termoforem zawiniętym w szalik, opleciony wokół szyi. Dookoła unosi się delikatny aromat maści rozgrzewającej a w mojej głowie myśli jak słodki syrop kapiący ze stołu na podłogę - lepkie, mało pożyteczne, gęste... Nie mogę pracować, nie mogę czytać, nie mogę rozwiązywać obrazków logicznych. Wszystko mnie boli i tak mija sobota. Mama doniosła dziś, że z cebulki amarylisa posadzonego w doniczce w Wigilię, wyrósł kwiat, który już teraz ma 70 cm i jeszcze rośnie. Dziś w nocy rozsadził doniczkę. Znaczy, że idzie wiosna. I tego się trzymajmy.

Paweł ugotował dzisiaj barszcz ukraiński, 100% wegański. To bardziej niż miłe. Tak miłe, że jak tylko mi zdradzi skład, to jego barszcz trafi tu czym prędzej. Zapewniam, że był bardzo smaczny.

Tu na górze jest taki w try miga zrobiony jedną ręką deser- szmeser. Bardziej zdrowy, niż smaczny, ale smaczny też. Głównie za sprawą dodatków. Muesli (takie bez płatków kukurydzianych, tylko owsiane, otręby, siemię, różne mielone orzechy) zalałam jeszcze rano w miseczce małą ilością gorącego mleka sojowego, z dodatkiem szczypty cukru i odrobinki soli. Miałam to zjeść na śniadanie, ale nie wyszło. (albo nie weszło, zależy jak na to patrzeć). Wciągnęło, ostygło i wszystko wskazywało na to, że zmarniało.

Wieczorem przeprosiłam zapomnianą owsiankę. Pokroiłam banana w plasterki. Część ułożyłam na wierzchu, po czym odwróciłam miseczkę górą do dołu tak, że banany znalazły się na dole a owsianka w formie babeczki na górze. Resztę bananów ułożyłam na wierzchu. Tajemnicze dodatki to domowej roboty konfitura z egzotycznych owoców i sos pomarańczowy. Oba wyszły spod ręki mojej siostry i oba obiecuję wkrótce przedstawić w szczegółach. Całość smakowała dobrze, a byłaby jeszcze lepsza gdyby dodać np trochę kaszy manny ugotowanej w... bo ja wiem... mleku kokosowym. Wyobrażam sobie, że wtedy byłoby bardziej zwarte, kremowe, solidne.

Jak widzisz, dziś jadę na ludzkiej dobroci. Trzeba wiedzieć, kiedy siedzieć. Haha! Nie mogę już klepać. Boli. Papa.

Czy jesteś urodzonym mięsożercą? Hm...hm...hm... Sprawdź!

2011-01-29T14:10:00.006+01:00

Kolacja na serio, bo buraki są podobno poważne!

2011-01-28T22:44:00.009+01:00

Na zdjęciu obok jest Ola. To było ze dwa lata temu, w poprzednim mieszkaniu, w kuchni, w której wszystko się zaczęło. Dawno i szczerze mówiąc wzrusza mnie trochę powracanie do tamtego czasu. Naprawdę wiele z tego, co się stało później, było wtedy zupełnie nie do pomyślenia. Nie to, że żal. Raczej poważny (!) namysł. A może bez filozofowania lepiej. Chociaż Tom Robbins nawet na temat buraków filozofuje:

Słowianie zawdzięczają urodę ziemniakom, wieczny niepokój rzodkwi, powagę burakom. Burak to najbardziej emocjonalne z warzyw. Trzeba co prawda przyznać, że rzodkiew jest bardziej rozgorączkowana, lecz płomień rzodkwi to zimny płomień, płomień niezadowolenia, nie zaś namiętności. Pomidory mają w sobie lubieżność, ale podszytą frywolną nutą. Buraki charakteryzuje śmiertelna powaga. Burak to melancholijne warzywo, cierpi najchętniej ze wszystkich. Nie da się wycisnąć krwi z rzepy. Burak był ulubionym warzywem Rasputina. Widać to w jego oczach. (T. Robbins, Perfumy w rytmie Jitterbuga). Cóż... no, ja nie wiem, czy sympatię do buraków widać też w moich oczach, ale jeśli tak, to w tym jednym przypominam Rasputina. Hehhe.

Przepis na kaszę z burakami zgapiłam w dużej części od mojej siostry, która z kolei wzięła go z jednej z książek Nigelli Lawson. Tam nazywało się to szumnie orzotto. Czyli jak risotto, tylko z kaszy. Ciekawe. Potrawa tak prosta, bazująca na pęczaku (matko! od dzieciństwa kojarzył mi się tylko z zanętą na ryby, które łowił mój tata, a to takie dobre!!!)... przynajmniej nad Wisłą powinna mieć jednak bardziej swojską nazwę. Jaką? Czekam na pomysły.

A tymczasem przepis (porcja dla 2-3 osób):

* 2 cebule
* 250 g. kaszy jęczmiennej ("pęczak")
* 4 średnie buraki
* 600 ml bulionu warzywnego
* łyżka suszonego tymianku
* mały (winter size) pęczek pietruszki i koperku
* sól, pieprz
* oliwa
* 100 ml białego wina/wermutu
* mleko kokosowe (To opcjonalnie. Ja nie dodałam przez roztargnienie, ale na pewno byłoby jeszcze lepsze)

Jedyna trudność polega na tym, że buraki gotują się dość długo (ok 2h) i długo też stygną (a muszą wystygnąć, żeby się dały obrać i pokroić), więc lepiej je ugotować poprzedniego dnia, albo rano. Dobrze umyć i ugotować w osolonej wodzie, którą spokojnie można zostawić na zupę buraczkową.

Mając ugotowane i ostudzone buraki, zabieram się do reszty - pójdzie już szybko.

Cebulę pokrojoną w kostkę zeszkliłam na oliwie w dużym garnku. Trochę posoliłam - wtedy się podobno nie przypala. Tymianek roztarty w dłoniach pachnie jak cała włoska łąka - i to wpadło następne do garnka. Dobry początek. Jeszcze chwilę razem się dusiło na małym ogniu. Kiedy tymianek zaczął pachnieć na pół domu, dolałam wino. Jakieś portugalskie. Pół kieliszka do garnka, pół do gardła - sprawiedliwy układ. Poczekałam, aż wino się zredukuje. Teraz czas na kaszę. Wcześniej wypłukana i odsączona też trafiła do garnka. Trochę soli, trochę pieprzu - ot, cała historia. Wciąż na niedużym ogniu, ale już pod przykryciem, poddusiłam to jeszcze kilka minut, raz po raz mieszając. Po ok 5 minutach, do kaszy dolałam wrzący bulion warzywny. Zabulgotało. Zamieszałam, przykryłam.

W tym czasie ciach- ciach: trzy buraki w kostkę (taką 1 cm), a jeden do malaksera i (najlepiej pewnie z kilkoma łyżkami mleka kokosowego) na papkę.

Kiedy kasza była już prawie ugotowana (po ok 20 min.), dorzuciłam buraki. Teraz trzeba mieszać trochę częściej, bo w burakach sporo cukru, więc mogą się łatwo przypalić. Jeszcze tylko cudowna zielenina, czyli pietruszka i koperek i po chwili (ok 10 min., zależy czy kasza miękka) można nakładać. Jedyne, na co trzeba patrzeć, to jak kasza wchłania płyny. Jeśli słabo - odkryj garnek, zwiększ trochę płomień i mieszaj.

To jest naprawdę smaczne, naprawdę zdrowe i naprawdę solidne.

No, i tak jak wspomniałam - czekam na propozycję nazwy. Bo przecież nie orzotto, ale też nie...kaszotto.

Kosmiczny spodek - galaktyczne kluski

2011-01-27T20:06:00.007+01:00

Zielone kluchy z kosmosu... aaaaa!! Nie, nie takie kluchy straszne. Czasami zostają Ci ziemniaki ugotowane po obiedzie? Ha, ha. To jest właśnie kosmiczny zaczątek klusek śląskich. W najprostszej, pozbawionej dodatków (i koloru) wersji to po prostu rozgniecione dokładnie, ugotowane i ostudzone ziemniaki, wymieszane z kartoflanką w stosunku 4:1. Ja to robię tak: ziemniaki uklepuję w garnku, dzielę nożem na 4 części, jedną usuwam (ale nie wyrzucam, tylko odkładam "na górkę") i w to miejsce wsypuję kartoflankę. Potem wszystko dokładnie mieszam i jeśli trzeba (bo np. ziemniaki były mało mączne), dodaję trochę jeszcze kartoflanki i kulam nieduże okrągłe placuszki. w każdym z nich robię wgłębienie palcem (tam zatrzymuje się potem sos!)

A tu wariacja na temat klasycznych klusek śląskich.

kosmiczne glutki (porcja dla 2 kosmitów):

* ugotowane wcześniej ziemniaki (ja miałam ok. 0,5 kg)

* pół kubka szpinaku

* garść natki pietruszki

* garść koperku

* kilka liści świeżej bazylii (od biedy suszona)

* ok. 200 g. kartoflanki

* ok. 50 g. innej mąki, np pszennej.

* 1 cebula (np czerwona dla kontrastu)

* 1 ząbek czosnku

* sól, pieprz

W zasadzie więc robi się to podobnie jak zwykłe kluski śląskie, tylko mąki jest więcej, bo zielone słakdniki wypuszczają wodę i trzeba mocniej związać ciasto. Ugotowane wcześniej ziemniaki trzeba bardzo dokładnie rozgnieść. Szpinak miałam mrożony, ale w liściach. Po rozmrożeniu i odsączeniu rozdrobniłam go w malakserze z pozostałymi zielonymi składnikami. Wymieszałam z ziemniakami. Potem pozostaje już tylko doprawienie solą i pieprzem i dodanie mąki. Dużo zależy od gatunku ziemniaków - jeśli trafią się bardzo mączne, to super. Jeśli nie - trzeba się ratować dodawaniem mąki ziemniaczanej i zwykłej. Ciasto powinno pozwalać na formowanie podłużnych kluseczek (uwaga, żeby nie przesadzić z mąką - żeby uniknąć klejenia się do rąk, można posypać sobie lekko dłonie kartoflanką). Po ułożeniu na stole, każdą z nich lekko przyduszam widelcem - żeby spłaszczyć i żeby były rowki, w które potem wpłynie oliwa. Gotuje się to bardzo krótko, w osolonym wrzątku z dodatkiem oleju. Od wypłynięcia dosłownie 2 minuty, w zależności od wielkości klusek (moje miały ok 3 cm)

Podałam najprościej - z czerwoną cebulką i ząbkiem czosnku, zeszklonymi na oliwie. Można oczywiście pokombinować z sosem pieczarkowym na przykład i może następnym razem tak będzie.

Takie kluchy mają ogromną zaletę: jeśli akurat zjawią się goście (a się zjawili - a właściwie zostali spontanicznie zaproszeni), to zawsze można odsmażyć i są nawet lepsze wtedy.

Prosty rachunek Pinky'ego i Mózga, czyli tak my zdobywamy świat.

2011-01-27T13:19:00.003+01:00

1 dojrzały banan

+

1 szklanka mleka roślinnego

+

1 szklanka czarnych porzeczek

+

1/2 szklanki czerwonych porzeczek

=

samo dobro, sama radość, samo zdrowie 

Midnight Highway

2011-01-26T23:52:00.003+01:00

Pamiętasz, chyba kiedyś już wspomniałam, że marzę o wegańskim fast-foodzie?

Wczoraj zawarliśmy z Pawłem znajomość z sąsiadem mieszkającym piętro wyżej. Pan M. to niezwykle miły, szalenie energiczny człowiek o bogatym życiorysie. Okazało się między innymi, że mamy wspólnych znajomych, a jego brat, który jest aktorem, był moim nauczycielem retoryki w liceum. Rozmowa z Panem M. była bardzo zajmująca i skończyła się już prawie o 23. Gdybym to przewidziała, skleciłabym jakąś kolację, ale to następnym razem - bo takie na pewno nastąpią. Gadanie bywa wyczerpujące i zgłodnieliśmy. Całe szczęście, że po południu zrobiłam ciasto na warzywne burgery. Całe szczęście też, że sklep Maciek otwarty jest do późna. Zaliczyliśmy nocny fast-żer. Bezwstydnie.

Burgery

* 1 puszka ciecierzycy zmielona w malakserze

* 1 mała cukinia utarta na tarce jarzynowej

* 1 mała cebulka drobno posiekana i zeszklona na oliwie
* 2 starte na drobnej tarce ząbki czosnku

* garść koperku, garść pietruszki

* sól, pieprz, 1 łyżeczka kminu rzymskiego

* po 4 kopiaste łyżki bułki tartej i mąki z ciecierzycy

Na starcie, cukinię po starciu lekko osolić i odstawić, żeby wypuściła sok. Potem ją lekko odcisnąć i wszystko dokładnie wymieszać i odstawić na ok. godzinę do lodówki. Jeśli ciasto jest za rzadkie, będzie się rozwalać. Optymalna konsystencja to taka, kiedy da się od biedy formować placuszki dłońmi. W razie potrzeby trzeba dodać składników stałych - bułki i maki - byle nie za dużo bo się zrobi mączny kafel zamiast lekkiego warzywnego placuszka.

Smażyć na brązowo na gorącym oleju, po czym odłożyć na papierowy ręcznik, żeby nadmiar tłuszczu odszedł.

Buły były (ha ha) lekko twarde, więc wcześniej przekroiłam je, zwilżyłam lekko wodą (a dokładnie to trzeba było te buły obmacać mokrymi łapkami), zawinęłam w folię aluminiową i włożyłam do ciepłego piekarnika. Zmiękły i się zagrzały.

Do środka wkłada się burgery i świeże warzywa/sałatę według uznania. Tutaj były to pomidory, ogórki i superłatwa zielona surówka (cukinia starta na tarce, koperek, pietruszka, bazylia, sok z cytryny, szczypta sproszkowanego imbiru)

I powiem Ci, że zero wyrzutów sumienia. Chociaż wybiła północ.

Znalezione w Meskalu

2011-01-21T17:27:00.004+01:00

W Meskalu na blacie pianina przy wejściu leżała ulotka z zeszłorocznego Tygodnia Weganizmu (31.05-06.06.2010). Bardzo mi się spodobała. Świetny pomysł - wykorzystanie różnorodności owoców i warzyw w skontrastowanych kolorach, na wzór prostego testu na daltonizm. Jeśli nie widzisz różnicy, to znaczy, że coś jest nie tak. Jeśli nie widzisz, jak OGROMNY jest wybór i, że weganizm nie musi i nie powinien oznaczać pożywiania się kanapkami z pomidorem i makaronem ze szpinakiem - to najwyraźniej nie wiesz jeszcze nic o weganizmie. Wbrew obiegowej opinii, nie jest on wyłącznie ograniczaniem konsumpcji. Jest też sposobem na bardziej pomysłowe, ciekawsze jedzenie, które nie tylko jest wystarczająco zdrowe, smaczne i pożywne, ale jeszcze daje coś niezastąpionego - komfort psychiczny! Poza tym ulotka mieści się w ramach preferowanej przeze mnie kampanii "pozytywnej" - tzn takiej, w której pokazuje się dobre strony weganizmu, a nie stawia wyłącznie na potępianie mięsożerności. Ulotka jest pod względem estetycznym bardzo atrakcyjna, wręcz "smakowita", a do tego merytorycznie kompetentna i wyważona. Rewers jest obfity w informacje a pod względem wizualnym pozbawiony zbędnych rozpraszaczy, prezentuje fakty, par excellence, czarno na białym. I za to też duży plus. Nie lubię akcji działających w oparciu o najprostsze uczucia, mówiących językiem przemocy, mających na celu jedynie wskazanie, jakie jedzenie mięsa jest "fuj". To po prostu wybór, którego niemal 100% z nas nie miało w dzieciństwie/młodości i do którego dochodzi (lub nie) w dorosłym życiu. Więc informacja Informacja przede wszystkim. I miła oku forma graficzna. Brawa.

Lazy Ann

2011-01-20T23:02:00.006+01:00

Czy wiesz, że termin łazanki wywodzi się wprost od lazy Ann, czyli, ni mniej, ni więcej, tylko "leniwej Anki"? Eeee... wcale nie. I wcale nie będzie to o łazankach. Ale taka była inspiracja. Bo czyż brukselka nie jest taką małą kapustką? A świderki to makaron taki sam jak łazankowy... tylko bardziej pokręcony? No, nie. To jest jednak coś zupełnie innego. Ale smaczne, chociaż Paweł nie gwizdał z zachwytu. Mi bardzo smakowało.

Składniki:

* makaron (pół paki)

* ok. 400 g brukselki

* 1 mała cukinia

* 1 słoiczek suszonych pomidorów

* pół kubka bułki tartej

* przyprawy: sól, pieprz,

* garść natki pietruszki i koperku

Makaron ugotować al dente, brukselkę podgotować na pół-twardo. W tym czasie podpiec na oliwie cukinię pokrojoną w plastry, odsączyć i pokroić pomidory, upiec na złoto bułkę tartą na suchej patelni. Nagrzać piekarnik do 175 stopni. Wszystkie składniki (poza natką i koperkiem) wymieszać na płaskiej, nie za dużej blaszce, najlepiej teflonowej. Zostawić w piekarniku ok. 20-30 minut. Po wyjęciu posypać ziołami.

Ja mówię, że mniam.

samosie i gomasio

2011-01-11T18:32:00.015+01:00

Samosie to nazwa, którą nadałam pieczonym warzywom. Dlatego, że same się robią. To chyba mój ulubiony typ potraw - leń ze mnie, wyznawca zasady, że często im prościej tym lepiej i że nie wszystko smaczne, nad czym stoisz godzinami. A gomasio występuje w roli drugoplanowej, chociaż - jak to z przyprawami bywa - jest mistrzem drugiego planu. Zobacz, jakie piękne warzywa...

Przygotowałam produkty: ziemniaki (2), marchew (2) , paprykę (1), cebulę (2 - byłoby fajniej, gdyby była jedna cebula biała, druga czerwona) - wszystkie raszej spore. Pokroiłam je w spore kawałki: ziemniaki plastry 1,5 cm, marchew w ukośne kawałki 1.5 cm, paprykę w dużą kostkę a cebulę w ósemki. Wszystko polałam oliwą, wymieszałam w misce z ziołami (oregano, estragon), gałką muszkatołową, solą i pieprzem, przełożyłam to prostokątnej foremki. Piekłam w temperaturze 175 st. ok. 50 minut, bez przykrycia, w międzyczasie ze dwa razy przemieszałam warzywa. Pod koniec posypałam natką pietruszki, a po wyjęciu doprawiłam gomasio - wczoraj robionym z resztą :)

Było to bardzo smaczne i gdyby podać z ryżem, mogłoby być dla 2 osób. Jedząc solo objadłam się po uszy, więc radość, chociaż samotne posiłki to raczej słaboza.

Nigdy wcześniej o tym nie myślałam, ale z poczciwych pieczonych warzyw (choć innych) można też zrobić zupę, co wkrótce zamierzam.

Pozdro!

Gomasio, mniam, mniam...

2011-01-10T12:28:00.002+01:00

Zawsze się zastanawiałam co to takiego, czytając raz po raz, że ktoś posypał sałatke gomasio, albo dodał gomasio do zupy, albo do kanapek... zwłaszcza,że "gomasio" brzmi tak miło, tak przyjaźnie... jak misio, pysio albo piesio - czyli da się lubić na starcie. Chociaż, tak naprawdę, to ja nie wiem jak to brzmi, bo nie wiem, jak się to wymawia. Ktoś wie? Pomocy! Gomasio to najprościej mówiąc sól sezamowa.

Można kupić gotową przyprawę, albo zrobić samemu, co zajmuje mniej więcej kwasrans. Wystarczy uprażyć na suchej patelni ziarno sezamu i sól (najlepiej grubą sól morską) w proporcjach 10:1, czyli na 10 łyżek sezamu 1 łyżka soli (albo, odpowiednio, na 5 łyżek sezamu 1/2 łyżki soli). Lepiej przykryć patelnię, bo sezam lubi pstrykać i pryskać na boki. Mieszać trzeba dosyć często, potrząsając delikatnie patelnią. Kiedy ziarenka będą złociste, zestawić z ognia i lekko przestudzić. Potem ucierać w moździerzu, ale z umiarem - nie całkiem na proszek, ale tak pół na pół. Przechowywać w zamkniętym pudełku, zużyć w ciągu około 10 dni (dlatego polecam zrobić mniejszą ilość).

Poza tym, że to bardzo smaczna przyprawa (świetna do warzyw), nadająca potrawom smak prażonego sezamu, to jest podobno też bardzo zdrowa, przyczynia się do likwidacji zakwaszenia organizmu, ma dużo wapnia. Jutro szykuje się gomasiowy finisz na warzywnej zapiekance.

Pozdrawiam Cię,

Anna zgomasiowana.

Kulebiak przy niedzieli

2011-01-09T23:56:00.011+01:00

Robimy dziś z mamą kulebiaki, o. To takie wielkie pierogasy z drożdżowego ciasta. Tradycyjnie nadzienie jest z kapusty, grzybów i pokrojonego w kostkę jajka na twardo. Moje jest insze. Insze i dobre. Kulebiak do dobra rzecz w ogóle - w zasadzie sam farsz i trochę ciasta. Ciepłe, dobrze sycące i smaczne. Czy stawiasz jakieś inne wymogi styczniowemu obiadowi? Ja też nie, dlatego kulebiaka polubiłam, chociaż pierwszy raz w życiu ukleiłam takiego pieroga - mutanta - giganta. Obie, tzn i mama i ja debiutowałyśmy w tym względzie i obie równo kichałyśmy w obawie przed porachą. Raczej niesłusznie.

OK. Chcesz zrobić dwa kulebiaki, a każdy ok 30 cm, więc solidne z nich pierożki.

Najpierw robi się nadzienie

(bo kulebiaki lepiej nadziewać farszem lekko przestudzonym):

* 200 g kiszonej kapusty

* 4 średnie cebule

* 4 marchewki

* 2 pietruszki (korzeń)

* 1/4 sporego selera

* kilka łyżek natki pietruszki

* 1 liść laurowy

Procedura jest taka, że napierw trzeba spreparować kapustę, czyli przepłukać ją i odcedzić. Na oleju zeszklić jedną cebulke pokrojoną w kostkę, dorzucić kapustę, chwilę podusić (jeśli trzeba, dodać wody) z listkiem laurowym. Do miękkości. Ja miałam akurat kapustę zrobioną dzień wcześniej i taka chyba najlepiej się nadaje, ale z braku takiej, można na bierząco zrobić. Można dodać kilka leśnych grzybków.

Potem jest już błyskawicznie, bo pozostałą cebulę i włoszczyznę rozdrabnia się w malakserzei poddusza na oliwie na dużej patelni (ja wrzuciłam wszystko razem), doprawiając solą i pieprzem. Następnie trzeba dodać kapustę,pomijając liść laurowy. Jeszcze kwadrans wszystko dusićna małym ogniu i odstawić.

W tym czasie trzeba włączyć piekarnik (175 st.) i zabrać się za ciasto.

Ciacho:

* 3g drożdży

* 1/3 szkl ciepłej wody

* 5-6 łyżek lekko podgrzanego oleju

* 35-40 g. mąki

* 1/3 łyżeczki soli

* szczypta cukru

Drożdże musisz rozkruszyć i rozpuścić w wodzie, dodając szczyptę cukru i olej; odstawiasz w ciepłym miejscu do wyrośnięcia, na około 10-15 minut. Potem wymieszasz to z mąką i delikatnie ugnieciesz ciasto tak, żeby się nie kleiło. Odłóż w ciepłe miejsce. Niech poczeka.

Po chwili dzielisz je na dwie części. Każdą rozwałkowujesz na niezbyt gruby placek, któremu nadajesz kształt koła o średnicy ok. 35 cm. Ułóż placek na płaskiej blaszce posypanej mąką. Na jedną połowę wyłóż 1/2 nadzienia i złóż ciasto na pół, formując duży pieróg i zagniatając dokładnie bok, np. "w warkoczyk". Dokładnie to samo trzeba zrobić z drugą połową ciasta. Po nadzianiu trzeba kulebiaki posmarować na wierzchu olejem i zrobić drobne dziurki czubkiem noża.

Kulebiak piecze się 20 minut - ostatnie 5 minut z termoobiegiem, żeby zyskał ładny złoty kolor.

Ot i cała heca. Chyba o niczym nie zapomniałam.

Smaczności!

Zielona łąka

2011-01-07T11:47:00.006+01:00

Ostatnimi czasy mieszkam u rodziców albo u siostry a niedługo jeszcze trochę pojeżdżę po ludziach, heh. Więc nie szczególnie jest tu czas i miejsce na wykulinarzenia. Wczoraj u magdy trochę pograłam na garach dopiero. How cool is that? Very cool. A właściwie to very warm, bo to zupa :) Dobra zupka zielona z gatunku moich ulubionych jednokolorowych zup.

Na średni garnek zupy:

* 1 por

* 4-5 łodyg selera naciowego

* 1 mała cukinia

* 1 zielona słodka papryka

* 1 duży ziemniak (niekoniecznie zielony)

* mały kawałek imbiru

* pęczek pietruszki

* 1-2 marchewki pokrojone w "kwiatki"

* kilka plasterków ogórka do dekoracji.

* oliwa

Łatwizna:

Wszystkie warzywa po kolei (poza marchwią, ogórkiem i pietruszką) podduszam na oliwie, po czym zalewam 1.5 litra wody albo słabego bulionu warzywnego z kostki. W pierwszym przypadku solę trochę więcej, w drugim mniej. Potem gotuję jeszcze chwilkę, żeby ziemniaki zmiękły i smak wyszedł ze wszystkich warzyw. Potem rozdrabniam zupę, ale tak lekko, nie całkiem na krem. Marchewkowe kwiatki dodaję pod sam koniec, już do zmielonej zupy, żeby się nie rozgotowały. Pietruszkę też, żeby nie zmieniła koloru i nie straciła witamin. Po wlaniu do miseczek kwiatki umieszczam na plasterkach ogórka, żeby nie utonęły. Baw się dobrze, sadząc marchewkowe kwiatki na łące zielonej zupy. I smacznego.

Jabłuszka pełne cudów

2010-12-22T00:54:00.007+01:00

Wszystko co trzeba zrobić, żeby mieć smaczny zimowy deser to:

1. nabyć jabłka - dowolną ilość
2. od każdego jabłka odciąć "kapelusik"
3. wydrążyć każde jabłko
4. wyjęty ze środka miąższ rozdrobnić, wymieszać z cynamonem, sztucznym miodem, tartymi migdałami, rodzynkami i innymi dobrymi rzeczami. Dodałam też łyżeczkę pasty sezamowej i trochę musli z owocami suszonymi. Tego ostatniego składnika nie polecam.
5. Umieścić jabłka na blaszce w piekarniku nagrzanym do 175 stopni na ok. 30 minut. W zależności od gatunku jabłka może to być krócej albo dłużej. Pilnować - chodzi o ten moment, kiedy kapelusik zacznie się wywijać ku górze i skórka z jabłka odejdzie.
6. Po wyjęciu chwilę przestudzić przez zjedzeniem. Praktycznie jest włożyć je do miseczek, bo i tak się rozpadną.

DOBRE!

Elementarz wegańskich wypieków. B, jak bananowe ciacho - może być na święta

2010-12-21T18:37:00.006+01:00

Takie o ciasto, czyli jak elementarz wegańskich wypieków wzięłam na warsztat. Można je przysposobić na potrzeby świąteczne, albo wręcz przeciwnie - zrobić z niego powszednią bułę śniadaniowo - kawową.

* 4 banany
* 0,25 szklanki oleju
* 0,5 szklanki cukru
* 1 łyżeczka soli
* zastępnik 1 jajka.
* 1 cukier waniliowy
* 1,5 szklanki mąki
* 1 łyżeczka pr.do pieczenia
* 0,5 łyżeczki sody
* 0,5 szkl. kruszonej czekolady
* garść siekanych orzechów
* cynamon itp

Z bananami robię taki numer: wkładam do zamrażarki. Po rozmrożeniu są dojrzałe i słodkie. Robię tak z 3 bananami. Jeden zostaje do dekoracji.

Banany rozdrabniam widelcem i miksuję na gładką masę z olejem, cukrem i cukrem waniliowym. Później dodaję sól i przygotowany wcześniej zastępnik jajka (warto się zaopatrzyć, jedno opakowanie wystarcza na długo). do dobrze wymieszanej masy przesiewam partiami mąkę, wymieszaną z przyprawami, proszkiem do pieczenia i sodą (moja babcia mówiła, że mąkę trzeba do ciasta ZAWSZE przesiewać, żeby ładniej się mieszała a ciasto było pulchniejsze). W międzyczasie dodaję po trochu pokruszoną czekoladę i orzechy.

Ciasto można wylać do foremek, albo do tortownicy. Piecze się w 200 stopniach, 40-45 minut. Na ostatnie 15 minut włączam termoobieg.

Wyszło trochę niskie, zazwyczaj ładniej rośnie.

zeszłoroczne

2010-12-19T16:35:00.002+01:00

już niedługo nowe.

Będzie promocja na ryby!

2010-12-17T14:16:00.014+01:00

Stowarzyszenie Empatia informuje, że 20 grudnia, w Dzień Ryby w całej Polsce obowiązywać będzie obłędna promocja na ryby. Tylko w ten wyjątkowy dzień możesz nie zapłacić zupełnie NIC za ryby, pod warunkiem, że weźmiesz zamiast nich dowolny produkt pochodzenia roślinnego!!!

Zapraszamy na oskarową komedię romantyczną produkcji krajowej pt. "Świeżo Upieczeni"

2010-12-17T02:00:00.012+01:00

W rolach głównych wystąpili:

* Ciasto Drożdżowe

* Farsz Warzywny

* Sos Grzybowy

Tylko u nas! Ekskluzywne wywiady z aktorami!

Kreacja zdradza na czym polega sekret naszych gwiazd!

Przepis (na ok. 25 pierogów)
***

Ciasto Drożdżowe:

* pół kostki drożdży

* 1/4 szkl. ciepłego mleka roślinnego

* ok 500 g mąki (ja miałam pszenną zwykła i razową)

* letnia woda

* 2 łyżki oleju

* pół łyżeczki soli

sekret gwiazd - zmielone suszone grzyby (mączka grzybowa, do zup, sosów, farszów)

Drożdże rozkruszyć w kubku z ciepłym mlekiem i odstawić do wyrośnięcia. Po ok. 10-15 minutach dołożyć je do mąki przesianej do miski, dodać mączkę grzybową, sól, olej i wodę (tyle, żeby ciasto się nie lepiło, w razie czego ratować się mąką). Odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na ok. 20 minut. Po wyrośnięciu wałkować, wykrawać kółka, nakładać na środek kółka farsz łyżką, zlepiać (lepiej się zlepi, jesli połowę kółka posmarujesz lekko wodą). Piec w temperaturze 200 stopni ok 15 minut.

Farsz Warzywny

* 2 szklanki ugotowanej zielonej soczewicy

* 2 cebule

* 2 marchwie

* 1 puszka czerwonej fasoli

* 1 zimowy pęczek natki

* przyprawy: sól, pieprz, cynamon, imbir

sekert gwiazd (j.w)

Soczewicę ugotować (albo wylać z puszki - bywa i tak). Cebulę pokroić w kosteczkę i zeszklić na oliwie. Marchewkę zetrzeć na tarce i poddusić na średnim ogniu na patelni. Po chwili dodać ugotowaną soczewicę, fasolkę, pozostałe składniki i przyprawy. Poddusić wszystko razem, przyprawić, odstawić do przestudzenia.

Sos Grzybowy

* kilka garści suszonych grzybów

* 1 spora cebula

* 1/2 szkl. mleka roślinnego (kokosowego)

* 1 kostka warzywna

* natka pietruszki

* sól, pieprz

sekret gwiazd

Grzyby gotować w minimalnej ilości wody przez ok. 15-20 minut. Po wyłowieniu nie wylewać wywaru spod grzybów, posiekać je drobno albo rozdrobnić w malakserze (tylko nie na kompletną papkę!). Cebulę pokroić w kostkę, zeszklić na oliwie. Dodać grzyby, podsmażyć chwilę. Dolać wywar grzybowy, kostkę rosołową, pieprz i mączkę grzybową, jeśli smak nie jest wyrazisty. Gotować na małym ogniu ok 10 minut. Pod koniec gotowania dolać mleko. W razie potrzeby gotować jeszcze chwilę do zgęstnienia. Rozdrobnić lekko blenderem, dodać posiekaną natkę pietruszki.

The End

Przerwa w dostawie.

2010-12-10T10:50:00.007+01:00

Zarząd ogłasza czasową przerwę w dostawie postów, spowodowaną złymi warunkami atmosferyczno - drogowymi oraz chwilowym spadkiem akcji zarządu na najmniejszej giełdzie świata.

Olka - fasolka, heeeeej! Czyli flażoletki under cover, z dedykacją dla Polski Północnej!

2010-12-02T21:22:00.022+01:00

Pisze Ola, że ma jakąś tonę ciecierzycy i co ja na to. Ja na to, że humus, że pasztet, że bucha, buch, buch, że para gorąca wprawiła go w ruch... Zaraz, zaraz... co? Ach, to zimno zakłóca działanie mych łącz koncentracji - tu prosi się czytelnika o wielki wybacz :-) Bzzzzt... Powrót do tematu.

No więc, że tona ciecierzycy - to mówię, że w pomidorowym sosie. To w jakim, zapytasz. W dobrym i pikantnym, żeby grzał. Tylko, że ta tona ciecierzycy, to w Gdańsku Kowalach. A tu flażoletka, wczoraj ugotowana, odtrącona przez obecność chleba bezkonkurencyjnego... C'est la vie, flażoletko! Ale dziś za to wracasz do łask i do gara.

Taki sos można zrobić do fasolki, cieciorki, albo do makaronu, ryżu.
Z fasolką (a Ty, Ola, z cieciorką) robię go tak:

Na patelni podsmażam na oliwie dwie cebule: 1 białą i 1 czerwoną (czyli patriotycznie i po polsku, ale ta czerwona jest raczej różowa, więc może raczej a bit gay or barbie style), obie pokrojone w niezbyt grube półplasterki. Kiedy się zeszkli, a ja przestaję płakać, dorzucam 1 paprykę czerwoną pokrojona w drobną kostkę i 2 ząbki czosnku (a Ty, Olu, trzy!). Chwilę smażę to razem, po czym dorzucam 2 kubki ugotowanej wcześniej fasolki (albo 2 puszki, jeśli operujesz konserwami - tak, czy siak, Ty dodajesz ciecierzycę). Wszystko razem dusze chwilę pod przykryciem, potem dodaję 2 pomidory pokrojone w kostkę, szczyptę chilli. Kiedy pomidory się rozgotują, dolewam jeszcze ok pół kubka sosu pomidorowego (passata pomodoro to mój ulubiony pomocnik). Gotuje ok 15 minut na małym ogniu, pod przykryciem (czyli under cover), mieszając od czasu do czasu, doprawiam solą. Jeśli jest np za rzadkie (powinno być raczej gęste), trzeba zwiększyć ogień i zdjąć pokrywkę. Dodać dużo natki pietruszki.

Zajadać! (a i tak najlepiej smakuje na drugi dzień...)

Daj znać, czy/jak się udało.

To nie przypadek, że sos ma zbliżone składniki, co dzisiejsza zupa... Po prostu nie ma lepszej kombinacji z pomidorami, niż cebula, papryka, chilli i pietruszka. Tak myślę, no.

Hmm, jeszcze nigdy nie byłam nad morzem w zimie. A bardzo bym chciała popatrzeć na zamarznięty Bałtyk, na sztorm na zimowym morzu, pójść na spacer, kiedy wiatr głowę urywa i razem z głową wszystkie niepotrzebne myśli zabiera. I dobrze, niech by zabrał.

PS. Polecam "FOTOG(R)AFY", czyli blog Oli. Ola (kiedy nie gotuje tony ciecierzycy) mieszka w Gdańsku - Kowalach, pisze świetnie zapowiadającą się pracę naukową o fotografii i sama strzela ładne foty, a jeśli też i gafy (oh, never!), to z największym urokiem.

http://bohemola.blogspot.com/

zima zła - zupka dobra

2010-12-02T15:13:00.069+01:00

To proste!

Zwłaszcza, że robienie zup stało się jeszcze prostsze i szybsze, od kiedy zaczęłam sama robić bulion warzywny według przepisu znalezionego w sieci. Chwila poświęcona raz na jakiś czas, skraca później oczekiwanie na zupkę. Więc warto. A tu masz zupę pomidorowo - paprykową z makaronem. Żeby ją zrobić potrzebujesz:

- 1,5 l bulionu (lub wody i 2 kostki bulionowe warzywne)

- kilka łyżek oliwy

- 1 sporą cebulę

- 2 marchewki

- 2-3 spore pomidory (zimowe są bezsmakowe, więc warto mieć pod ręką sos pomidorowy lub koncentrat-, choć to samo zło)

- 1 paprykę czerwoną

- szczyptę chili

- 1 pęczek natki pietruszki w zimowym rozmiarze (ale bieda, pęczki się kurczą...)

- makaron według gustu

I tyle. W dwóch garnkach gotuje bulion i wodę na makaron. Cebulkę i paprykę kroję w niedużą kostkę, marchew mielę w malakserze (albo zetrzyj na tarce) i podduszam wszystko na patelni (dorzucam po kolei) na oliwie przez kilka minut. Potem dodaję pomidory pokrojone w kostkę i szczyptę chili. W razie potrzeby (potrzeba niestety jest), dodaję łyżkę koncentratu, albo pół kubka sosu pomidorowego. Gotuje wszystko jeszcze chwilkę, po czym przekładam do garnka, w którym bulion się gotuje (makaron już pewnie też trzeba wrzucić). Zostawiam na małym ogniu na ok 15 minut. Później całość umiarkowanie traktuje blenderem, tak, żeby zupa miała nie do końca gładką strukturę.

Posmakuj. Jeśli potrzeba, dopraw, jeśli za gęsta, dolej wody. Podawaj z makaronem i pietruszką.

No, i smacznego!

Jest on!! Jest on!!

2010-12-01T17:43:00.003+01:00

Czyli chleb. Ten wczoraj w nocy upieczony, chleb Krzysiowego wyrobu! Jest wspaniały, chociaż chyba go trochę przetrzymałam w piekarniku w obawie przed zakalcem i się dość gruba i chrupiąca skórka wypiekła :) Nie szkodzi mi to wcale, a wręcz przeciwnie.

Spróbowawszy, przyznaję order chleba roku! Zrobiłam też podpatrzoną z innego bloga pastę z nasion lnu i jest to teraz po prostu królewskie jedzenie. Takie łatwe. Pyszne. Polecam. Od razu robi się miło i zima nie tak zła. Chyba Cię to nie zdziwi, że ten chleb rządzi dzisiaj w kuchni i nie gotuję obiadu... Nawet to, że już ugotowałam flażoletki nie jestem w stanie zagrozić obecnemu prymatowi chleba. Flażoletki poczekają do jutra. Poczekają.

falstarta - a miało być tak pięknie...

2010-11-30T19:36:00.009+01:00

Czekając na chleb tak zgłodniałam, że w poszukiwaniu czegoś szybkiego i smacznego dotarłam do myśli o tarcie z warzywami. Niedawno mignął mi przed oczami obiecujący przepis. Po wstępnym przeglądzie lodówki stwierdziłam obecność brokułów, papryki i oliwek. A co najlepsze, wczoraj namoczyłam nerkowce. Cel był zgoła odmienny, ale nie boimy się zmian, bo co. Zrobiłam ciasto według przepisu tj:

- 1 szklanka mąki

- 1/3 szklanki oleju

- trochę soli

- 3 łyżki zimnej wody

Ciasto zagniotłam i włożyłam do zamrażalnika na ok. 30 minut. W tym czasie przygotowałam sos z nerkowców, trochę modyfikując oryginalną wersję. Namoczone wcześniej orzechy (ok 50 g, minus to, co wyjadłam) zmieliłam z ząbkiem czosnku, ziołami, solą, pieprzem, odrobiną oliwy i wody. Tyle, że dolałam więcej wody, żeby uzyskać konsystencję śmietany. TO JEST PYSZNE. Będę wierną fanką tego sosu: kremowy, pyszny, rewelacyjny. Uprzedzając fakty przyznam, że po upieczeniu przestał mi smakować i zostanę przy wersji na zimno. Cudo.

Ciasto po wyjęciu z zamrażalnika rozprowadziłam równo na dnie blaszanej foremki i ułożyłam na wierzchu brokuły (wcześniej sparzone wrzątkiem, podzielone na małe różyczki), pokrojone oliwki i kawałki papryki, tak, jak to widać poniżej. Wzorek był piękny i apetyczny.

Potem polałam wszystko dokładnie sosem z nerkowców i piekłam w piekarniku nagrzanym do 180 stopni ok. 35 minut. Ostateczny efekt był taki, że wszystko wyglądało i pachniało pięknie.

Mankamentem był za to smak ciasta. Zupełnie nie przypadło mi do gustu to mączne i tłuste ciacho więc muszę wykombinować jakiś inny sposób na zrobienie spodu do tarty.

Druga sprawa to ta, że sos z nerkowców był o wiele smaczniejszy przed zapieczeniem, ale tu stukam się w głowę, bo być może gdyby pozostać przy przepisowej ilości wody to sprawdziłby się w tej roli lepiej.

Po prostu zjadłam wszystko z góry, mlaskając. A ciasto niestety zlądowało na parapecie. Może wróble się skuszą.

"Będzie smaczny chlebek"... za to zabawy ze Zwierzami nie będzie.

2010-11-30T19:16:00.016+01:00

Czyli jak na załączonym obrazku:

g. 17.00: Przyszedł Krzyś i przyniósł żytni zakwas, po czym ukręcił na mące żytniej ciasto chlebowe pełne dobroci: lnianego siemienia, otrębów, płatków owsianych i innych składników (a to krzepkiego ramienia trzeba!).

g. 18.00: Ciasto rośnie. Jeszcze pewnie 2h zajmie mu rośnięcie, jak twierdzi nieoceniony K.. Chleb własny ma milion zalet, których nie posiada chleb kupowany (chociaż ten z wildeckiej piekarenki jest przepyszny): nie ma polepszaczy, jest bogaty w pełnowartościowe ziarna, długo pozostaje świeży, jest sycący, zdrowy, smaczny i wypełnia dom tym zapachem, który sprawia, że mogłabym rozpłakać się jak dziecko. Czas oczekiwania wydaje się być jedynym niedostatkiem - niewielkim, w istocie, jeśli wziąć pod uwagę wszystkie atuty.

No, czekam...

g. 19.30: Ewa dzwoni i przypomina, że Kasia i Paweł są na krótko w Polsce i dzisiaj wpadli do Poznania. Namawia na wyjście, a tu mi chleb garuje... I czuję się jak trochę gospocha, której umyka część życia... ale nie tak znowu źle, bo chleb już rośnie. Szkoda tylko, że ich tym razem nie zobaczę. Niefart ostatnio spotkaniowy.

Nic to; czekam.

g. 21.20: Ciasto wyrosło wstępnie pod ściereczką (w międzyczasie zrobiłam coś jakby tartę z warzywami i sosem z nerkowców - tym razem akurat średnio udana rzecz). Przekładam je do blaszki i wkładam jeszcze na godzinę do wyrośnięcia w piekarniku nagrzanym do 50 stopni. Dlaczego tak długo? Krzyś mówi, że ciasto ciężkie (całe to dobro chlebowe tyle waży, ech!) i bestia (AKA zakwas) musi się napracować żeby to podnieść do pożądanego poziomu.

Czekam dalej....

g. 22.30: koniec żartów. Pieczemy. 200 stopni na piecu. Start. Chleb rośnie, rośnie, rośnie...

wrrr...czekam, czekam.

g. 00.00: jeszcze ostatnie chwile i wyjmuję... byle nie zakalec.

g. 00.20: Chleb stygnie a ja idę spać.

kasza raz dwa - w sam raz na raz :)

2010-11-29T22:58:00.005+01:00

I w sam raz na minus siedemnaście, zapowiadane na dzisiejsza noc. Pierwsza taka mroźna noc w roku ma to być. Patent na kaszę mam od mamy. Niewiele znam takich prostych i dobrych, nie nudzących się nigdy potraw co kasza z warzywami. A najlepsze, że powstaje naprawdę szybko i nie może się nie udać.

Jedyne dwa składniki to kasza perłowa (ja użyłam grubej, ale może być drobna) i warzywa suszone. Nie wiem, co one takiego w sobie mają, ale w tym jednym przypadku przedkładam je ponad świeżą włoszczyznę. Mieszanka suszonych warzyw dostępna jest w każdym niemal większym sklepie i zawiera marchew, pietruszkę (korzeń i nać), seler, por, pasternak.

Zgapiłam od mamy sposób na ugotowaną idealnie kaszę:

Do garnka wlewam oliwę na dno i podgrzewam. W tym czasie robię dwie rzeczy: wstawiam w czajniku wodę i dokładnie płuczę kaszę (na 2 osoby ok 1 kubka suchej kaszy) na sitku pod bieżącą wodą. Po chwili wrzucam kaszę do garnka i mieszam, żeby nieco się uprażyła na oliwie. Kiedy woda w czajniku się zagotuje, zalewam nią kaszę (ok 3-4 kubki wrzątku), dosypuję pół paczki suszonych warzyw, sól, pieprz i zakrywam garnek pokrywką. Na najmniejszym gazie gotuję ok. 15 minut mieszając raz po raz (w razie potrzeby dolewać wody), po czym odstawiam na chwilę pod przykryciem.

Ja lubię np. dość mono pieprzną kaszę, ale na pewno znajdziesz swój własny klucz smakowy.

Ania: Mniam, bardzo rozgrzewające jedzenie.
Krówka: muuuuu (twierdząco)

Można jeść samą kaszę (mi np. nic więcej do szczęścia nie trzeba), albo dodawać ją do farszów, zawijać w tortillę, jeść z jarzynami, nadziewać nią paprykę... proste i bombowo dobre. mniam.

CIASTO W MIASTO

2010-11-28T18:47:00.010+01:00

"Kolektyw vegeON! zaprasza na poznańską edycję imprezy "Ciasto w miasto!" Dzięki uprzejmości Ekowiarni będziecie mogli przekonać się , jak smaczne mogą być wypieki w 100% roślinne. Większość mięsa, jaj i mleka pochodzi z chowu przemysłowego. Najlepszą drogą sprzeciwu, jest wyeliminowanie takich składników ze swojego życia. To, że można zjeść smaczny wegański obiad – tego można się łatwo domyślić. Ale upiec puszyste ciasto bez jaj , a w dodatku uwieńczone górą kremu i to bez mleka? Skoro twierdzicie, że to niemożliwe, to przyjdźcie i przekonajcie się sami. Zobaczycie... spróbujecie , że weganizm nie jest wcale taki trudny.

Będziemy służyć poradami wszelkiej maści. Serniki, ciasteczka, babeczki. Weganie i weganki upieką wszystko! Całkowity dochód ze sprzedaży zostanie przeznaczony na prowadzenie kampanii Fundacji Viva!"

Feniksowe pióra

2010-11-28T17:14:00.020+01:00

Ogniste, gorące penne prosto z patelni do wygłodzonego i wychłodzonego brzucha. Rumienią policzki i przywracają ruchomość lekko zdrętwiałym na spacerze palcom. Świetne na pierwsze przymrozki i na porządne mrozy, które dopiero nastąpią. A do tego... wskrzeszone jak tytułowy Feniks.

Bo na początek przyznam się, że makaron leżał ugotowany już jakiś czas i chociaż zachował świeżość, to zdążył wrócić do postaci, jaką miał przed ugotowaniem - czyli całkiem wysechł :] Więc ugotowałam go po raz drugi dla eksperymentu i, o dziwo, zadziałało bezbłędnie. Odrodził się bez ŻADNEGO uszczerbku dla smaku i konsystencji. Al dente forever, hahaha! No, ale to detal. Możesz przecież sobie ugotować świeży makaron. Będziesz go potrzebować nie aż tak dużo, bo poza nim jest tu sporo innych składników. Tak więc uszykuj (zakładam, że gotujesz dla dwóch osób, choć ja sprzątnęłam sama w kilku podejściach):

* makaron pióra (penne) - bo ja wiem? kilka garści... I ugotuj wcześniej, odcedź, odstaw.

* 1 cebulę białą, 1 cebulę czerwoną - pokrój w kostkę albo cienkie półkrążki

* 2-3 ząbki czosnku, pokrój w plasterki, bez ceregieli.

* 1 spory korzeń pietruszki - zetrzyj na tarce albo w malakserze.

* 1 paprykę czerwoną - pokrój w kostkę

* sos pomidorowy z kartonika -ok. pół kubka.

* przyprawy: w zasadzie dowolne.

/użyłam soli i - żeby ciekawość swoja czym prędzej zasycić - przypraw, które przyjechały do mnie z Londynu, co za sprawą Hindusów przyprawami stoi jak same Indie niemal. Tak więc, mamrocząc szybkie "salam namaste", wydobyłam szczyptę kruszonego chilli (ostrożnie z ilością!) i... nasion cebuli, czyli Kalonji (wow, brzmi dziwnie, co? też byłam ciekawa, bo w życiu o tym nie słyszałam. A smakuje świetnie, zwłaszcza po zgnieceniu w moździerzu:: lekko pikantne, bardzo aromatyczne!)

* Ale do rzeczy: Na oliwie zeszkliłam cebulę, dodałam paprykę, pietruszkę (to naprawdę obłędne warzywo, dobrze robi wszystkim potrawom!) i czosnek. Kiedy wszystko się poddusi, trzeba doprawić (tak, jak pisałam, możesz użyć dowolnych przypraw, bo domyślam się, że z nasionami cebuli może być krucho). Potem dorzuca się penne i dusi razem jeszcze chwilę tak, żeby makaron obtoczył się dokładnie w warzywach i przyprawach, przeszedł smakiem i aromatem tego, co się już upichciło. Ostatnia rzecz to dolanie sosu pomidorowego. Nie za dużo, żeby całość nie pływała. W razie potrzeby zwiększam ogień i odparowuję, aż na patelni zostanie ładna, gęsta mieszanka warzywna. Po wyłożeniu do misek posypałam rzeżuchą, ale i pietruszka się sprawdzi.

Tak na marginesie: powraca nam tu znowu motyw Feniksa jak bumerang, bo, jeśli mnie pamięć nie myli, starożytni twierdzili, że Feniks pochodził z kraju, który identyfikować można z Indiami i być może jego postać zainspirowana została mitycznym stworzeniem, towarzyszącym Wisznu i Hindu - orłem o złotych piórach, będącym symbolem słońca i życia . Może więc płomień hinduskich przypraw i ognista kuchnia tego regionu też zawdzięczają co nieco legendarnym piórom Żar-ptaka? I znowu zaczynam marzyć o podróży do Indii. Przyjdzie i na to czas.

Smacznego. Rozgrzani już? Najedzeni słońcem? Rozruszani? Pozdro.

Z pozdrowieniami dla zimy!!

2010-11-27T09:19:00.005+01:00

Dokładnie tak, jak przewidziałam spadł dziś w nocy śnieg, i nie można już nawet udawać, że to tylko jesień robi się coraz chłodniejsza. Po prostu zima. Sypnęło, ścięło i zmroziło. Stargany pod śniegiem, drętwiejące palce zaciśnięte na torbie z warzywniaka. Wszyscy muszą równo kombinować, żeby nie dać się zimie. Moim sposobem na pierwszy dzień tej śniegowy jest kanapka z awokado, olejem lnianym, migdałami, papryką i rzeżuchą. Chleb przewspaniały żytni przybył z piekarenki przy Rynku Wildeckim, którą odkrył niedawno Paweł, a o której jeszcze niedługo napiszę więcej, bo BARDZO na to zasługuje - przepyszne wypieki i miła pani sprzedawczyni.

HURRAY! VEGAN BUDDY IS HERE!

2010-11-27T01:35:00.006+01:00

Program Vegan Buddy, który istnieje już w USA i kilku krajach europejskich między innymi w Wielkiej Brytanii, teraz dotarł nad Wisłę. Strona internetowa jest ładna i nowiuteńka - dopiero powstała. Pomysł bardzo mi się podoba. Sama wiem, jak dużo dały mi rozmowy z osobami bardziej doświadczonymi, kiedy sama dopiero wahałam się z decyzją. Ktoś bardziej obeznany w temacie to skarb dla początkującego weganina/weganki. Pomoże, pokaże, wytłumaczy, przestrzeże przed najczęstszymi błędami. Sama nie jestem jeszcze ekspertem w temacie, ale może się komuś przydam. W każdym razie polecam rzucić okiem!

Ciepło - zimno, czyli ciepłe mysli na zimny wieczór

2010-11-26T20:13:00.011+01:00

A za oknami coraz zimniej, powoli zaczyna mrozić i niedługo można się spodziewać śniegu. Jest trochę smutno i wzięło na wspominanie, co nie służy możliwościom intelektualnym. Czuję się lekko bezużyteczna i dlatego dążę do jak najszybszego znalezienia się w morfeuszowych objęciach. Żeby w nich wypocząć i całkiem się zapomnieć. Przestać odczuwać byłoby nieźle na chwilę.

Deser, który tu widzisz idealnie wpisuje się w atmosferę tej pory roku. Jest nostalgiczny. Polecam i na ciepło i na zimno.

SKŁADNIKI:

* 4 pomarańcze

* 1 duży dojrzały banan

* 2 łyżki cukru (lub więcej do smaku, jeśli trafią się kwaśne pomarańcze)

* ok 30 g kaszy manny

* szczypta cynamonu

DO DEKORACJI:

* płatki migdałowe,

* jakieś owoce, np porzeczki, maliny,

* cukier puder

Pomarańcze trzeba dokładnie umyć w gorącej wodzie a potem odciąć ich górne części i wydłubać miąższ ze środka. Kiedy to zrobiłam, przetarłam miąższ przez sito, żeby odzyskać jak najwięcej soku. Jeśli trafią Ci się mało soczyste owoce, trzeba się będzie ratować sokiem z kartonika. Tak, czy siak, powinno być go razem ok. 400 ml. 300 ml podgrzałam do wrzenia w rondelku, w pozostałych 100ml rozmieszałam kaszę mannę. Banana roztarłam na gładką masę z cukrem i cynamonem.

Kiedy sok się zagotował, dodałam kaszę rozmieszaną w pozostałej ilości soku i masę bananową. Trzeba bardzo energicznie mieszać, najlepiej trzepaczką, żeby uniknąć klusek. Kiedy całość po kilku minutach zgęstnieje, można spróbować czy dosyć słodkie i ewentualnie dosłodzić. Można też dodać jeszcze łyżkę manny, jeśli nadal nie jest dość gęste (powinno mieć gęstość budyniu).

Gotową masą napełniłam puste pomarańcze i inne foremki (masy jest więcej niż zmieści się do 4 pomarańczy) i umieściłam je na 20 minut w piekarniku nagrzanym do 200 stopni. Po wyjęciu odstawiłam do wystygnięcia. Najładniej wyglądają oprószone cukrem pudrem i posypane prażonymi płatkami migdałowymi. Świetnie, jeśli masz pod ręką owoce, świeże albo mrożone, żeby ułożyć na wierzchu.

Ten deser nie tylko jest dobry, ale też ładnie wygląda. Jest też wersja z mlekiem sojowym zamiast soku. Wtedy dodaje się do niego tylko skórkę z pomarańczy (można zetrzeć z obciętych czubków pomarańczy). W smaku zdecydowanie bardziej jedwabista, gładka. podobna do klasycznej kaszki na gęsto.

W każdym razie... mmmmm. Można gościom :)

A na chłody, pustki i smutki i tak najlepszy na świecie zawsze jest, był i będzie Barry White, z tym swoim głosem... ech!

Kreacja śni...

2010-11-24T01:12:00.005+01:00

... o mleku orzechowym z syropem
pomarańczowym i cynamonem,

które jutro zrobi sobie przed
wymarszem do instytutu...

Nie od dziś wiadomo, że babeczki lubią drobne zmiany

2010-11-23T18:01:00.019+01:00

Zanim o babeczkach opowiem (bo są jeszcze w piecu), słów kilka o drobnych zmianach w otoczeniu. Popatrz! Wytapetowałam na nowo tło, żeby Kreacja się w kuchni nie nudziła. Ech, tam... Ona nigdy się nie nudzi. Więc, żeby Tobie nie było nudno.

Poza tym, poznałam dziś program do obróbki zdjęć, który się nazywa Picnik i umie robić różne ciekawe i ładne rzeczy (na przykład takie okrągłe kąciki), których nie potrafiła Picassa. Co prawda potwornie się na razie zacina, ale myślę, że to kwestia mojego ułomnego modemu o żółwiej prędkości przesyłu. Ostatnie to już jego chwile, bo zaraz już zaistnieje internet z kabla i żegnajcie problemy z transferem danych!

Czy wspomniałam, że wizytując rodzinne strony zahaczyłam o fryzjera, a konkretnie o dwie pilne fryzjerki...a one zawadziły rękawem o pojemnik z farbą do włosów... i tak w skrócie rzecz ujmując moja głowa uzyskała zimowe okrycie w absurdalnym odcieniu jasnoblond?

Babeczki... Picnik... Noż, ile można czekać, no!?

No i są w końcu. Są.

Te babeczki są bardzo podobne do pasztetu sojowego, który polecałam w piątek, w tym sensie, że też są sojowo-warzywne. Składniki w dużej części pokrywają się, jest to więc zasadniczo wariant tamtego kulinariozum, z tym, że w ładniejszym ubranku:

- soja (ok 150 g ziaren, ugotowanych do miękkości)

- 2 spore cebule

- 2 duże marchwie

- 1 duża pietrucha

- ćwierć selera

- duża garść natki

- puszka groszku

- przyprawy: sól, pieprz, kumin (kmin rzymski)

- 4 łyżki mąki (zastanawiam się ponownie, czy jest to konieczne)

- szklanka wody

W skrócie rzecz ujmując, soję i wszystkie warzywne składniki rozdrabnia się, dusi na oliwie a następnie jeszcze trochę bardziej rozdrabnia (tym razem zrobiłam to mniej dokładnie i efekt jest lepszy!), dodając zieleninę, przyprawy, wodę i mąkę (uważać na konsystencję - dość gęsta ma być)

Potem rozkłada się do papilotek (moje są silikonowe - urocze, nie przywierają nic a nic i są wielorazowego użytku. Wyjdzie ok 10-12 babeczek pewnie) i piecze w temp. 200 stopni ok. 1 godziny (po 30 minutach włączyłam termoobieg). Jeśli zabierzesz się kiedyś za robienie czegoś według tego, lub podobnego przepisu, ale bez mąki, daj znać, czy się udało, czy się nie rozpadało itd. Chętnie się dowiem.,

I na koniec akrobacja. Tadaaaaaaaaaaaam!

Ostrożnie, gorące!!

2010-11-19T22:30:00.006+01:00

Niby proste i każdy to wie, ale gdybym wcześniej pomyślała o tym, że z całą pewnością nie mam ust z azbestu, nie siedziałabym teraz z kostkami lodu na języku. Niewyparzona gęba tak zwana, to już przeszłość. Trudno to nazwać zagapieniem (zagapiła to się Ewa, kiedy dziś zrzuciła się z roweru, wjechawszy w barierki na osiedlu...), bardziej właściwie byłoby stwierdzić, że zupełnie brak mi ogłady w obliczu nowych pomysłów kuchennych.

Wczoraj ugotowałam pakę soi i jeszcze do dzisiejszego popołudnia nie wiedziałam co z nią robić. Nie mam wielkiego doświadczenia w daniach z soi. Nigdy chyba nie zrobiłam z niej niczego od podstaw, to jest z ziaren... Hm. Nuda, głód, niemoc. No, ale taka ilość (cały gar), zachęca do eksperymentów. Ten okazał się udany bardzo, bardzo, więc się dzielę. Z resztą zobacz!

Upiekłam pasztet -jak sądzę. Sojowo - warzywno - orzechowy pasztet, przyprawiający o opad szczęki (i poparzenia, jeśli ktoś jest tak niemądry i niecierpliwy jak pisząca te słowa). Do jego wykonania użyłam:

- ugotowanej soi (ok 100 g suchej),

- włoszczyzny (1 duża marchew, 1 średnia pietruszka, ćwiartka selera, dużo natki pietruszki),

- cebuli (2 średnie) i czosnku (2-3 ząbki)

- mielonych orzechów (nerkowce i migdały, które pozostały mi po zrobieniu mleka orzechowego, ale możesz po prostu dodać garść zmielonych orzechów albo migdałów)

- trochę sezamu

- przypraw (tylko sól i pieprz, ale pole do popisu dla indywidualnych gustów)

- trochę oliwy

- 4 łyżki mąki (w zasadzie wszystko jedno jakiej, ja dałam pszenną razową, akurat się nawinęła)

Cebulkę, czosnek i włoszczyznę startą na tarce podsmażyłam na oliwie i zmieliłam na gładką masę z pozostałymi składnikami. Konsystencja powinna być gęsta, mniej więcej jak na szare kluski albo placki ziemniaczane (no, trochę gęstsza). W razie potrzeby można dolać trochę wody. Masę wyłożyłam do niedużej foremki i wstawiłam na ok 1 godzinę do piekarnika nagrzanego do 175 stopni. W połowie czasu włączyłam termoobieg i posypałam sezamem. Różne są piekarniki i nie ma pewnie jednej niezawodnej metody, ale celem jest taki efekt, żeby masa się związała, gotowy pasztet był sprężysty, na górze lekko spieczony

A teraz najważniejsze:

PO WYJĘCIU Z PIEKARNIKA NALEŻY ODCZEKAĆ
DO WYSTYGNIĘCIA W CELU UNIKNIĘCIA POPARZEŃ!!

Świetnie smakuje na kanapkach z żytniego chleba. Dodatkowo polecam posypać jeszcze natką pietruszki i uprażonym na suchej patelni sezamem. Albo (kiedy już wystygnie całkiem), można kroić na kawałki i wsuwać po prostu. Naprawdę dobre. Udana próba. Dobrze, że jeszcze tyle tej soi zostało. Czuję, że jutro powtórka.

No, to pa.

Mleko. A ściślej - mleko z orzechów

2010-11-19T13:38:00.007+01:00

Po prostu namoczyłam kubek nerkowców i migdałów (wcześniej sparzone i obrane) na noc a rano zmiksowałam blenderem z trzema kubkami przegotowanej wody. Po przelaniu przez gazę otrzymuje się całkiem niezłe mleko orzechowe i garść masy orzechowej. Zamierzam ją dodać do pasztetu sojowego, który właśnie robię. Zajrzyj niedługo.

O, urwał nać!

2010-11-18T16:52:00.006+01:00

Myślę sobie, co tu wtranżolić, w taki dzień listopadowy...

W sumie to wszystko jedno, nie jestem wybredna. Tylko niech by to było jednocześnie ostre i łagodne, słodkie i cierpkie, soczyste i treściwe i niech to będzie coś nowego. A do tego niech ma dużo witamin, ale żeby się można było najeść... A w ogóle to chodzi za mną pietruszka od kilku dni.

Pewnie każdy słyszał kiedyś o sałatce TABOULE? Popularna rzecz: kuskus, pomidor, ogórek, papryka, natka, oliwa, sok z cytryny. Ale to nie to. Wczoraj znalazłam przepis na coś nieco innego, mniej kaszowego (kuskus jest u mnie na cenzurowanym jako typowa bezwartościowa choć smaczna kasza) surówkę z natki pietruszki, co doskonale odpowiada mojemu nieustającemu od kilku dni chciejstwu zieleniny., chciejstwu witamin i ogólnie chciejstwu. Po drobnej modyfikacji wyszło chyba coś w sam raz na wielkie listopadowe niezdecydowanie.

Dwa spore pęczki natki pietruszki (w obliczu braku liści na drzewach trzeba się ratować choćby zielonym liściem doustnie!!) potraktowałam jak w przepisie: odmoczyłam w słonej wodzie, osuszyłam, oddzieliłam listki od łodyżek i posiekałam je (listki) drobno. Dodałam też garść posiekanych listków świeżej mięty z parapetu. Potem dodałam kilka łyżek kuskusu* z sokiem z cytryny (niecałe pół), sól, pieprz, oliwę i 2 nieduże pomidorki pokrojone w drobną kostkę i odsączone.

Po wymieszaniu nie smakowało zabójczo. dopiero po odstawieniu nabrało smaku. To nie jest duża porcja ale na zakąskę dla 4 osób styczy. Z resztą, tego się nie da wtranżolić (tak, to moje ulubione słówko ostatnimi czasy) zbyt dużo.

A te kokilki są przepiękne, co? To efekt szczerego zachwytu, który wyraziłam będąc kiedyś u Basi. Jak się okazało, ona za nimi nie przepada, więc dostały mi się dwie urocze miseczki z pszczółkami, które są w jesienne szarugi ogromną osłodą. Niby mała rzecz, a cieszy - jak to z drobiazgami bywa.

* gwarancja sypkości: wsypuje kuskus do kubeczka/miski i zalewam wrzątkiem 1 cm powyżej powierzchni kaszy; zakrywam; po 10 minutach odkrywam i kiedy wystygnie, kruszę widelcem.

kluchy leniwe ale nie pierogi.

2010-11-17T19:19:00.007+01:00

Czasami słyszę, że gotowanie jest skomplikowane. I bywa tak, że chce mi się z tego śmiać, bo czuję moc rozsiekania w drobnicę całej marchwi świata, ale są też dni kiedy mogę tylko potwierdzić kiwnięciem głową. Nie stać mnie na wysiłek gotowania.

To są świderki biedronkowe. Bardzo dobry makaron! To jest też czerwone pesto ze słoiczka. To jest też kukurydza, z puszki, pokrojone czarne oliwki i zielone. To jest w końcu natka pietruszki i rzeżucha...

I mimo całej bylejakości przygotowania (wkład pracy ogranicza się do ugotowania makaronu, odcedzenia go, wrzucenia go do garnka z kilkoma łyżkami pesto, kukurydzy, oliwek i zieleniny według uznania i... tutaj następuje najtrudniejsze: energiczne zamieszanie garnkiem zakrytym pokrywką w kółko. Ufff...) jest to naprawdę trafione zestawienie. Błyskawiczne i przepyszne! Na koniec możesz polać oliwą albo olejem lnianym i posypać orzeszkami (orzeszki pinii byłyby perfekcyjne, ale mogą być posiekane migdały albo pestki słonecznika)

Widzę ciemność.

WEGANIZM. SPRÓBUJESZ?

2010-11-16T14:01:00.012+01:00

Kochani!

Kreacja w kuchni nie tylko radośnie kontynuuje harce, ale bierze też udział w programie Stowarzyszenia Empatia, promującym wegańskie blogi kulinarne. Wiem, ile mitów na temat weganizmu funkcjonuje w zbiorowej głowie i jak postrzegani są weganie. Chciałabym część strachów oswoić i pokazać, jakie to proste i przyjemne. Przede wszystkim, że to nie dieta dziwolągów i hippisów, jedzących sałatę i ryż z warzywami.

Na stronie Empatii znajdziesz wyjaśnienie najbardziej nurtujących kwestii i terminologii. W pytaniach i odpowiedziach informacje podane są przystępnie, rzeczowo i wyczerpująco - "wszystko, co zawsze chcieliście wiedzieć o weganizmie, ale wstydziliście się zapytać" :] hehe. Polecam. Polecam też weganizm. Spróbujesz?

Ajwar Express

2010-11-12T23:18:00.005+01:00

Jest to kolejna opcja całodobowo dostępnej, lepszej i ciekawszej

kanapki z różnościami na ciepło. A najlepsze jest to, że od wyjęcia

produktów do zatopienia zębów w kanapce dzieli Cię ok. 15 minut.

*****

***

1, Przygotuj cebulę, marchew, seler, paprykę, cukinię, ajwar, zioła i tortillas * STOP *

2. Posiekaj włoszczyznę, podsmaż, a inne warzywa pokrój i zostaw surowe * STOP *

3. Podgrzej tortille, posmaruj ajwarem, rozłóż na nich warzywa, zioła i zawiń * STOP *

4. Ajwar Express wjeżdża na stację Głodomory, podróżnym życzymy SMACZNEGO !

Imieniny Dziadka - cztery pokolenia przy moim stole to poważna okazja!

2010-11-11T23:30:00.012+01:00

Dziadek miał na imię Marcin i chociaż zawsze nazywany był przez nas dziadkiem Stasiem, to faktem jest, że obchodził 11 listopada swoje imieniny. I mimo, że od czterech lat nie ma już dziadka między nami, wspominamy go zawsze ciepło i wesoło - bo to był ktoś super ; ktoś wyjątkowy, wspaniały, dzięki komu dzieciństwo było pełne śmiechu. Niech się tylko zbiorę do pisania, a będzie to nie małe tomisko dziadkowych opowieści... o herbacie z cholagogi, o tym, jak chcieli wywołać z bratem koniec świata... i jak przemalowali sąsiadowi krowę, o skarbie w garażu zakopanym i...

A dzisiaj spotkanie rodzinne: Babcia, Rodzice, Magda z mężem i synkiem. Cztery pokolenia przy stole i wyzwanie: jak dogodzić wytrawnym smakoszom mięsnych potraw? Pomysł pojawił się szybko, ale okazał się nieco czasochłonny. Chyba tylko dzięki pomocy Pawła udało się wszystko na czas dopiąć na ostatni guzik i od wczoraj wieczora przygotować gar pięknej zielonej zupy z porów i brokułów (o niej innym razem, a przy okazji o przepięknej wazie po mojej prababcie) i pieczoną paprykę nadziewaną farszem warzywno - sojowym z kolorowym ryżem i sosem pomidorowym.

Do przygotowania papryki faszerowanej potrzebujesz:

- 8 papryk (lub mniej, podaję proporcje z mojej dużej porcji rodzinnej)
- paczkę granulatu sojowego
- 2-3 cebule
- 4 marchwie
- 1 sporą pietruszkę (korzeń)
- dużą garść natki pietruszki, koperku albo innej zieleniny
- ćwiartkę selera
- 500 g pieczarek
- inne warzywa, jeśli chcesz
- przyprawy - u mnie tylko sól i pieprz

Granulat ugotowałam według przepisu z opakowania, odcedziłam. Cebulę podsmażyłam na oliwie z pieczarkami, potem dodałam stopniowo pozostałe warzywa rozdrobnione w malakserze (można pokroić, albo zetrzeć na tarce), na końcu zieleninę i przyprawy. Wszystko wymieszałam z soją.

Kiedy farsz się dusił w garnku, nagrzałam piekarnik do 200 stopni i włożyłam do niego umytą i wydrążoną paprykę na ok 20 minut. Dzięki temu zmiękła trochę i nie będzie trzeba już tak długo później trzymać jej w piekarniku.

Po wyjęciu papryki nadziałam każdą farszem, lekko ugniatając, umieściłam w foremce i zakryłam folią aluminiową. W piekarniku o temp. 200 stopni spędziła godzinę (efekt był taki, że po wyjęciu papryka była sprężysta, nie całkiem rozgotowana, ale wiem, że nie każdemu to odpowiada, więc w razie czego można potrzymać dłużej)

W tym czasie robimy sos pomidorowy:

- 1 cebula
- 4 duże pomidory (+ łyżka koncentratu pomidorowego)
- 1 duża czerwona papryka
- natka pietruszki, sól, pieprz, chilli

Sos jest super łatwy: do cebulki pokrojonej w kostkę i zeszklonej na oliwie dokładam najpierw paprykę pokrojoną w kostkę a potem, kiedy wszystko się ładnie podsmaży, pomidory. Dusze pod przykryciem, aż pomidory całkiem się rozgotują, dodaję koncentrat (albo sos pomidorowy), pietruszkę,przyprawy, ewentualnie podlewam wodą. Potem wszystko dokładnie rozdrabniam blenderem na gładki sos.

Papryka jeszcze pewnie siedzi w piekarniku, czas więc na kolorowy ryż. Potrzebne składniki:

- ryż sypki albo w paczkach - ile masz ochotę (ja ugotowałam kilogram i męczyłam się z jego obecnością przez kilka następnych dni... więc polecam 400-500 g albo 4 torebki po prostu)

- kurkuma (kolor zółty)

- koncentrat pomidorowy i tandori masala (kolor czerwony)

- szpinak i zielenina (kolor zielony)

- 1 papryka zółta, 1 zielona, 1 czerwona

Ugotowany na sypko ryż podzieliłam na 4 równe części. Jedną pozostawiłam w naturalnym kolorze, drugą ubarwiłam na żółto odrobiną kurkumy (może być curry, jeśli nie przeszkadza Ci intensywny smak tej przyprawy), trzecią na czerwono przy pomocy koncentratu pomidorowego (nie za dużo, żeby nie było kwaśne) i tandori massala (ale sprawdzi się też suszona papryka słodka np.) a czwartą na zielono, mieszając z kilkoma łyżkami szpinaku (rozdrobniony z mrożonki, podduszony z czosnkiem, solą i pieprzem) i pietruszką.

Ułożyłam wszystko na talerzu wydzielając kolorowe części. Kolorową paprykę pokroiłam w drobną kostkę i ułożyłam w miseczkach obok. Wyjęłam z piekarnika paprykę, sos pomidorowy przelałam do ładnej miski.

Po wyjęciu z piekarnika faszerowana papryka prezentowała się świetnie, pachniała pięknie i smakowała wyśmienicie z sosem pomidorowym. Kolory ryżu zdobyły oczy, żołądki i, ostatecznie, serca mojej rodziny.

Byli(śmy) zadowoleni.

Polecam bardzo!

Ale Meksyk! Krupnik pełen bałaganu.

2010-11-09T22:49:00.015+01:00

To jest... krupnik to jest, najogólniej rzecz ujmując. Zupa zrobiona na wywarze z włoszczyzny, z dodatkiem kaszy i ziemniaków... oraz: czerwonej fasolki, papryki, chilli i pomidorów. Ha ha! Totalny Meksyk, kochani, a właściwie to meksyk. Częściowo rozdrobniona, sowicie doprawiona natką z pietruszki. Zrobiło się dziś już dosyć zimno i to chyba całkiem uzasadnione, że przez cały dzień myślę tylko o ciepłej zupce.

miejsce śmieci jest w śmietniku.

2010-11-04T15:06:00.003+01:00

Na pohybel niemądrym rodzicom! Jesień w tym roku nawet ładna, co sprzyja spacerom. Raz po raz przechodzi miła rodzina z dziećmi i generalnie sielski to widok i serce krzepiący, ale... ale dostaje drgawek na widok kilkuletnich szkrabów o palcach niczym serdelki ogólnej fizjonomii ludzika Michelin. Niby pokolenie młodych rodziców wyrosło już szczęśliwie z poglądu, że grube dziecko to zadbane dziecko, ale wciąż jednak nie brakuje mam i tatusiów, przechadzających się z dziećmi chrupiącymi zawzięcie chipsy, przeżuwającymi hamburgery, frytki i inne frykasy... Wbrew pozorom nie tak rzadki to widok. Powiesz może, że łatwo mi teoretyzować i wytkniesz brak doświadczenia w temacie wychowywania dzieci. Nie zaprzeczysz jednak, że niezależnie od posiadania dzieci lub ich braku, zastanawiająco zły stan zdrowia rosnącego pokolenia powinien zwracać uwagę!

Wiem, wiem, że fast-foody nęcą i kuszą a rodzicom trudno odmówić proszącej pociesze. Cóż, może łatwiej by było, gdyby sami nie celebrowali śmieciożarcia na każdych zakupach w centrum handlowym, w drodze z kościoła, w kinie i na spacerze? Trudno i bezsensownie zabraniać przecież dzieciom tego, co samemu się uznaje za właściwe. Przykład idzie z góry. Ale kto wychowa rodziców i ile czasu jeszcze upłynie, zanim każdy tata i każda mama, a także babcia, dziadek, ciocia i wujek pójdą po rozum do głowy i że dając dziecku wysoko przetworzone, pełne tłuszczu i cukru jedzenie, nie daje mu się ani dobrego kapitału zdrowotnego, ani szczęśliwego dzieciństwa, ani rozsądnego wzorca na przyszłość?

Problem nadwagi u dzieci jest już bardzo zauważalny i rozliczne kampanie społeczne usiłują zapukać do głów dorosłych, żeby ci zaszczepili swoim dzieciom zdrowe nawyki żywieniowe. Czasu na to jest stosunkowo niewiele - kilka lat zaledwie, do momentu, w którym dziecko i jego jadłospis przestają być pod kontrolą rodziców (zazwyczaj do momentu pójścia do szkoły). Jedną z takich kampanii, skierowaną nie tylko do rodziców i przyszłych rodziców, ale też do szkół i ich uczniów jest akcja "Aktywnie po zdrowie", organizowana przez Fundację Banku Ochrony Środowiska. Nie przychylam się do szczegółowych zaleceń, szczególnie tych dotyczących roli mleka i nabiału w rozwoju dziecka, ale na omówienie tego miejsce znajdzie się w innym poście. Popieram za to ogólną ideę walki z junk-foodem i promocji zdrowego trybu życia.

Skarby pirackie

2010-11-02T19:27:00.003+01:00

Już lekko wieje chłodem jesieni, choć nie za mocno na szczęście. Nie wiem, jak Tobie, ale mi tęskno do morza, do lata, ciepła, słońca i podróży. W kuchennej szafce jest na szczęście ostatni ratunek - skrzynka ze skarbami, które równie dobrze mogły wypaść z pirackiego wora, co ze sklepowej półki... obowiązkowo rum, kakao, kawa, kokos, wanilia, przyprawy i cukier trzcinowy na osłodę.

Biorę 2 łyżki kakao i mieszam z odrobiną zimnego mleka (sojowe). Dodaję 2 łyżki waniliowego budyniu (można pominąć), 4 łyżeczki cukru i... kilka łyżek bardzo mocnej kawy parzonej z cynamonem, kardamonem itd. Wlewam wszystko do wrzącego mleka (ok 500 ml). A kiedy trochę wystygnie, dodaję kielicha rumu. Po przelaniu do szklanek wysypuję na górę porządną warstwę proszku kokosowego (dobrze się rozpuszcza po zmieszaniu) i trochę kakao. Już tylko dla zabawy.

Roarrrrr... ekhmm, a w każdym razie nie najgorsza namiastka w obliczu nadchodzącej zimy.Nie, tego na pewno nie tknąłby żaden prawdziwy pirat.

Za to na pewno jest tu wszystko, co - jak mniemam - aktualnie chodzi Ci po głowie: kawa, alkohol i słodkości - przynajmniej gdy o spożywczych kwestiach mowa.

Jezioro Łabędzie

2010-10-26T22:03:00.021+02:00

No to może prosto z mostu: zupa ta mniam, nazwę swoją zawdzięcza obecności... no tak, glonów. Wrzuciłam do niej kilka łyżeczek sproszkowanej spiruliny, która nie wpłynęła zauważalnie na smak całości (nie stwierdzono w teście smakowym, któremu poddano nieświadomego współlokatora i towarzysza posiłku). Z pewnością, natomiast, podniosła jej walory odżywcze. To bardzo pożywna zupka, w sam raz na taki zimny dzień.

Wśród składników znalazły się też: brokuły, cukinia, por, seler, pietruszka, ziemniaki, zioła, siemię lniane. W różnych proporcjach - tak, żeby zupa była dosyć gęsta, pożądnie warzywna. Całość jest tylko częściowo rozdrobniona.

Zupa ma co prawda kolor jesiennego stawu (może zadużo się nadreptałam dziś wokół tego oczka na Łęgach...) ale podejrzewam, że jest nieco lepsza w smaku. Jest bardzo smaczna.

Nocne łowy

2010-10-23T01:04:00.033+02:00

Zasadniczo chodzi o to, że czasami w nocy trzeba ruszyć na łowy. Za głosem różnych organów wewnętrznych się zwyczajowo podąża, ale wśród najpopularniejszych pewnikiem znajduje się żołądek.

I, jeśli tylko nie zmienią się te sporadyczne eskapady w stały, nie najlepszy zwyczaj, to chyba można od czasu do czasu przymknąć oko na przestrogi mądrych tego świata.

Warunki (jakieś zasady jednak są, głodomorze), które powinien spełniać nocny żer są następujące:

1. szybko

2. dobrze

3. cicho

Jeśli miałabym coś podpowiadać, to moim faworytem są ostatnimi czasy tortillas (niestety pszenne), które wystarczy chwilę podgrzać na suchej patelni, udekorować czymś, co jest pod ręką, zwinąć i zjeść. Ja posmarowałam placek pastą z zielonych oliwek (mam gotowca, ale można spróbować zrobić, tzn posiekać zielone oliwki drobno z czosnkiem, oliwą i ziołami), ułożyłam surową cukinię, posypałam orzechami włoskimi i ziołami. W sam raz. W sam raz. Tak.